W każdą niedzielę po południu siedział na tej samej ławce w miejskim parku.

Zawsze sam. Wysoki. Szeroki w ramionach. Z gęstą, siwiejącą brodą sięgającą niemal do piersi. Obie ręce pokrywały stare tatuaże, wyblakłe z upływem lat. Przez twarz ciągnęła się długa blizna, zaczynająca się przy skroni i znikająca pod brodą. Ciężkie wojskowe buty, znoszona czarna kurtka i surowe spojrzenie. Ludzie starali się nie siadać obok niego. Dzieci często …