En zo is het alweer donderdag. Een week geleden kwam ik hier aan. Inmiddels staan alle basistakes erop en gaan we nog twee dagen dubs opnemen.
Dinsdag en woensdag waren intensieve dagen. Vooral dinsdag. Het was warm in de studio. Ik zit boven in een ruimte met uitzicht over de live room, maar iedere dag werd het daar warmer. Dinsdag werd een lange opnamedag. Vermoeidheid en urenlang focussen begonnen langzaam hun tol te eisen. Toch bleef het tempo hoog en speelden we prachtige partijen in.
David heeft dinsdag bijna de hele dag achter zijn pedalsteel gezeten en ik ben ontzettend blij dat dat instrument zo’n grote rol op deze plaat heeft gekregen. Een aantal liedjes wilde ik echt richting countryrock trekken en dat kan David als geen ander. Soms hoorde ik heerlijke Sneaky Pete achtige licks, maar op andere momenten werd het juist mysterieuzer en veel subtieler.
Dinsdagavond werd er geweldig gekookt. Jan The Lazyman heeft zich bij de groep gevoegd en neemt de komende dagen het eten voor zijn rekening. Zijn eerste maaltijd was de beroemde Janbalaya. Een variatie op de jambalaya uit de keuken van Louisiana. ’s Ochtends mocht ik alle boodschappen halen. Anderhalf uur heb ik door de Carrefour gelopen op zoek naar kip, chorizo, rookworst, garnalen, kruiden en weet ik veel wat nog meer. De Janbalaya is officieel gedoopt tot bandfavoriet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was toen dinsdag erop zat. Om negen uur lag ik al in bed en heb ik een heerlijke lange nacht gemaakt.
Woensdag begonnen we met Changing Lanes. Dat schreef ik dit voorjaar en gaat over het afgelopen jaar. Vorig jaar trainde ik voor de Ironman in Hoorn en had ik een duidelijk doel. Daarna viel dat weg en merkte ik hoe makkelijk oude gewoontes weer terugkomen. Dit jaar is zo druk geweest dat gezond leven soms bijna onmogelijk voelde. Ik merk dat ik weer behoefte heb aan wat meer balans. Die hoop ik binnenkort in Noorwegen weer terug te vinden. Het is niet het meest vrolijke liedje van de plaat, maar wel een lied dat ik moest schrijven.
Maar goed, ik dwaal af.
Voor Changing Lanes had Casper een ander plan. Alle versterkers verhuisden naar de drumruimte om een ruimere sound te creëren. David, Sam en ik zijn ruim een uur bezig geweest met het zoeken naar de juiste gitaarsounds. Toen dat eenmaal stond ging het snel. We speelden een mooie take en in de controlekamer zei Casper ineens: “Nog een keer. Maar dan veel langzamer.”
Ik keek hem aan. Nog langzamer?
Tijdens het spelen voelde ik eigenlijk al dat hij gelijk had. Alles viel nog meer op zijn plek. In de controlekamer werd dat bevestigd. Een gouden zet van Casper.
Voor de lunch stak Jan The Lazyman de barbecue aan. Binnen no time rook de hele studio naar barbecue. En geloof me, dat was allesbehalve vervelend.
Na de lunch speelden we nog een lied met z’n allen in en toen stonden alle basistakes erop.Terwijl ik dit schrijf controleren David, Sam en Casper nog wat gitaar en pedalsteelpartijen en voegen ze hier en daar nog iets toe. Daarna zijn Paul, Kees en Jeroen aan de beurt voor wat overdubs. Morgen wil ik nog een paar vocalen dubbelen en gaan we mooie koortjes opnemen.
Hieronder een filmpje van Paul die een partij inspeelt voor Blue.
Het is een behoorlijk intensieve week geweest, maar nu alle basistakes erop staan voel ik de spanning ook een beetje van me af glijden. Gisteravond hebben we dat gevierd. Het was erg gezellig in het huisje naast de studio en ik leerde van Sam een nieuw kaartspel. Boerenbridge. In Vlaanderen schijnt dat Chinees poepen te heten.
Vandaag doe ik het rustig aan. Ik ga zo een rondje wandelen met alle liedjes op mijn telefoon. De eerste tafelbounces. Nog ongemixt, maar wel goed genoeg om een goed beeld van de plaat te krijgen. Ook een mooi moment om mijn zang nog eens kritisch te beluisteren, omdat ik zoveel live heb ingezongen. Misschien mis ik nog ergens een gitaarlijntje. Of een Hammondorgeltje. De plaat is er, maar er is nog alle ruimte om details toe te voegen.
X
No posts
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.