Op 8 augustus j.l. overleed Anne Goossensen, hoogleraar Luisteren en kwaliteit van samenleven. Ik leerde haar in Dordrecht kennen als een betrokken wetenschapper die ook graag in de praktijk bezig wilde zijn. Dat deed ze o.a. bij Villa TrösT. Ze was iemand die haar onderzoek nooit losmaakte van de mensen over wie het ging.
Luisteren was haar onderwerp, en in haar werk is dat veel meer dan een gespreksvaardigheid die je even aanzet. Ze onderzocht hoe de manier waarop je aanwezig bent bepaalt of je steun bij de ander aankomt. Dat klinkt natuurlijk best eenvoudig. In de praktijk blijkt dat dit een hele lastige is.
In haar werk wijst ze op hoe we moeten bouwen aan een weerbare samenleving waarin de zorg voor elkaar uit de omgeving komt, uit de straat en van het werk. Niet alles wat pijn doet, hoort in een spreekkamer thuis.
Over de thema's waar Anne zich hard voor maakte, schreef ik een artikel. Het gaat over de vraag waarom goedbedoelde reacties na een verlies zo vaak de plank misslaan, en over Australisch onderzoek waaruit blijkt dat rouwenden hun steun vooral uit de eigen kring halen en dat die steun daar ook het minst vaak tekortschiet. En hoe zij het verschil maakt tussen kijken en luisteren om te registreren enerzijds en kijken en luisteren dat ontvangt.
Vraag iemand hoe het echt gaat. En blijf zitten als het antwoord moeilijk is.
No posts
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.