چندرسانهای > قصههای زیارت
Live Last read · last published · next check
گرمای تابستان که زودتر از خودش رسید، مجتبی طاقتش طاق شده بود و کیکی میکرد که امتحاناتش تمام بشه و دوباره مهدی رو ببینه. اما اینبار نه تو مشهد و حرم که کیلومترها دورتر از اونجا. «وطن مثل مادره» قصه جدیدی از مجموعه قصههای زیارت است.
صدای نقاره دل مرد را می لرزاند. دل تنگی که وقت نمی شناسد. دل تنگی همیشه یک مهمان ناخوانده است. سرک می کشد و اشک می دزدد. «صدای نقارهخانه» قصه جدیدی از مجموعه قصههای زیارت است.
یه نگاه به عکس بچهها انداخت و گفت: شما که رفتین پیش آقا... قلکهاتونم با خادمها میفرستم مشهد...
روی عرشه کشتی ایستاده، حوالی تنگهای که عرصه را بر دشمنان این آب و خاک تنگ کرده است؛ تنگه هرمز، در حساسترین نقطه از خلیجی که همیشه فارس بوده و همیشه خواهد ماند. باد گرم جنوب، بوی نمک و دریا تمام جانش را نوازش میدهد اما با روح زخمخوردهاش چه کند؟
امشب تولدتایه. کل کوچه تنگی رِ چراغونی کردُم. لباسای پلوخوریمَم پوشیدُم. آخه مُخوام قبل خواستگاری بیام حرمتا بِری تشکر...
آبجیم مُگُفت: دِداشجان، مُو که مِدِنُم، تو اگه وخِزی از اینجِه بِری تهران، روز دویُّم شب نِرِفته دلت تنگ مِرِه. مُو تو رِ مِشنِسُم دِگه. خودُم بزرگِت کِردُم. اینجِه تا دلت میگیره ورمِخِزی مِری حرم، مِری خانه نِنِهجان، مِری طُرقِبِه.
آقای امام رضاجان، زندگی ما بالا و پایین زیاد داره ولی همیشه آخرش میایم سراغ شما. چون میدونیم شما همه چیو میدونین. چون میدونیم روزگار همچینم بیصاحب نیست، ما یه امام رضا(ع) داریم که همیشه حواسش به ما هست...
سوار تاکسی شدم که واسه نماز برسم حرم. شلوغی خیابون اونم دم اذون سرعتمونو کم کرده بود و داشتم به خودم غر میزدم که آخه الان وقت حرم رفتن بود؟ که یهو انگار جناب سعدی جوابمو داد...
بلند شد که برود مسجد. دم در که رسید گفت: «فریده اینجا رو ببین دختر. کفشام راه کشیدن، قطار شدن، قراره برم زیارت...»
سرم را انداختم پایین. گفت: «کنار امام رضا(ع)، آدم غریب نیست. بهش بگو بره حرم، برات دعا کنه.»
