دور تا دور قلعه دره است. به آسانی نمیشود بالا رفت. دسترسی به آن غیرممکن است. راه اصلی که ما از زیر خاک کاوش کردهایم همین مسیر است و آن هم مرتب توسط دیدهبانان کنترل میشده و کسی به راحتی نمیتوانسته وارد این دژ بشود.
در سیستان و بلوچستان، چیزی باید باشد که آدم بتواند به کمک آن، روزش را شروع کند؛ روزش را شروع کند و برود به استقبال مشکلات و مصیبتها. «دودپتی» همان چیز است.
یک دستش را بر سقف تنور تکیه میدهد و دست دیگرش را داخل میبرد و نانها را از تنور بیرون میآورد؛ نانهایی حجیم با رویهای طلایی و زیرهای با گودیهایی بزرگ، یکی پس از دیگری روی هم چیده میشوند.
پیرمردهای هندلآبادی معتقدند اینجا در بنای کوچک امامزاده، دو نبی خدا، دو تن از فرزندانشان و یکی از اولیاالله دفن است. پیرمردها، اسم ولی خدا را، آنطوری که از پدران و مادرانشان شنیدهاند «خَضورکه» میدانند.
زمانی که نجف و کربلا دچار قطحی بوده حاکم شیراز به ازای فرستادن ۸۰۰ شتر با بار غلات، خواستار خاک کربلا شده. کسی که این تبادل را انجام داده، شیخی بوده «سلام»نام که بعدها در همین قبرستان بعدها به خاک سپرده شده و گورستان، به نام او، دارالسلام شده است
سوسیس از شمال وارد کشور شده اما جنوبیها آن را به خوراک تند و تیزی تبدیل کردهاند که حالا یکی از آشناترین غذاهای خیابانی است و همچنان به نام جنوبیها ثبت است، به نام اهالی بندر.