ویژهها > مردم
Live Last read · last published · next check
میهمان این هفته من، ریرا امیری چند سالی است رکاب زدن را نه برای شکستن رکوردها، بلکه برای پیوند زدن آدمها به دردها و امیدهای یکدیگر انتخاب کرده است.
کار خیر برای میهمان این هفته صفحه مردم یعنی سمانه گلقندشتی نه با تأسیس یک خیریه، بلکه از سالهای کودکی و تماشای دستهای بخشنده مادری آغاز شد که بیهیاهو گره از کار دیگران باز میکرد.
همه چیز برای من از چند کتاب داستان داخل کمد مدیر مدرسه شروع شد؛ کتابهایی که اجازه نداشتیم به آنها دست بزنیم، اما من هر بار که برای جارو کردن دفتر میرفتم، یواشکی یکی را برمیداشتم، چند صفحه میخواندم و دوباره سر جایش میگذاشتم.
اواخر دهه ۷۰ زمانی که از زادگاهم یونسی برای تحصیل به مشهد رفتوآمد میکردم، یک بار در اتوبوس روستایمان با خواهر و برادری همسفر شدم که هر دو نابینا بودند.
به باخرز تایباد سفر کردم تا پای صحبتهای عصمت خراسانی بنشینم.
همیشه در این فکر بودهام که چه چیزی سبب میشود مسیر زندگی یک آدم از ریلهای معمول خود خارج شود؟ چه لحظهای است که یک مهندس بهجای تمرکز بر معادلات بیپایان صنعتی، ناگهان سرش را بالا میآورد و خیره میشود به حقیقتی که در پیرامونش در حال نابودی است؟
میهمان این هفته من از روستایی در بلوچستان میآید. او نشان داده است گاهی یک اراده فردی میتواند چون جرقهای در انبار باروت، جریانی از تغییر را شعلهور کند. این، داستان عبدالقادر بلوچ، فرزند همین خاک است.
بعضی آدمها هر جا که باشند، برکتاند و حضورشان چیزی مفید به این دنیا اضافه میکند.
گاهی آدم فکر میکند کارهای بزرگ حتماً باید با امکانات ویژه، بودجههای کلان یا دستورهای رسمی آغاز شوند؛ اما تجربه زندگی من چیز دیگری میگوید.
بهانه گفتوگویم با میهمان این هفتهام، دنیای پرندگان شکاری است، پرندههایی که حضورشان برای سلامت طبیعت حیاتی است اما بهواسطه قاچاق، تخریب زیستگاه و ناآگاهی انسانها، سالهاست در معرض تهدید قرار گرفتهاند.
