ΝΕΑ ΕΚΔΟΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
Live Last read · last published · next check
του Παύλου Βούρβαχη Ο Γιάννης Μαρής (ψευδώνυμο του Ιωάννη Τσιριμώκου, 1916-1979) έχει γράψει μερικά από τα πιο γνωστά ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα με τον εμβληματικό αστυνόμο Μπέκα, ανάμεσά τους το Έγκλημα στο Κολωνάκι (1953), το Έγκλημα στα παρασκήνια (1954) και Ο 13ος επιβάτης (1962). Θα επικεντρωθώ εδώ στον 13ο επιβάτη, ένα απολαυστικό whodunit γύρω από […] The post Ξαναδιαβάζοντας τον 13ο…
γράφει η Παναγιώτα Τυρπάνη Έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια εκδοτικής σιωπής, ο Θοδωρής Σαρηγκιόλης επανέρχεται με μια ποιητική συλλογή που δεν επιχειρεί να αφηγηθεί μια υπέρβαση, αλλά να χαρτογραφήσει μια δοκιμασία. Τα Δύσκολα Νερά (2026) δίνουν την εντύπωση μιας κατάθεσης που ωρίμασε μέσα στον χρόνο, ενός λόγου που δεν βιάζεται να μιλήσει, αλλά επιστρέφει αφού […] The post Πλέοντας σε Δύσκολα Νερά…
του Μιχάλη Μακρόπουλου (*) Όταν γράφεις εξυπακούεται, αλλά κι όταν μεταφράζεις ακόμα, παίρνεις μύριες αποφάσεις που ’ναι μικρά καπρίτσια, παραξενιές της στιγμής, λέξεις και φράσεις που σου ’χουνε γίνει ασυναίσθητα εμμονή ώσπου να έρθουν άλλες στη θέση τους· μικρά ίχνη που αφήνει κάθε στιγμή πίσω του ένας άνθρωπος, ένας ανθρώπινος νους, άλλοτε κουρασμένος κι άλλοτε […] The post Πόσο χωράει η…
Αναστασία Δανάλη Με γέννησες Παρασκευή και 13 ενός κρύου Γενάρη. Και στ’ αλήθεια ούτε εγώ δεν ξέρω πόσες φορές άκουσα την ιστορία της γέννησης μου. Πόσο κρύο είχε, πόσο απρόβλεπτα ήρθα, δυο βδομάδες νωρίτερα απ’ ότι σας είχε πει ο γιατρός, πόσο δύσκολο ήταν να ειδοποιήσεις το μπαμπά που ήταν στη δουλειά γιατί ακόμα […] The post «Πόσο κοστίζει το παιδικό μας όνειρο;» (διήγημα της Αναστασίας Δανάλη)…
Ελισάβετ Φωτοπούλου (*) Ο κύριος Πατρίκιος αγαπούσε πολύ τα κασκόλ καφέ απο-χρώσεων. Για να ζήσει, ζωγράφιζε πίνακες κατά παραγγελία. Όταν λέμε να ζήσει, δεν εννοούμε απλώς με την έννοια του τρώω, αλλά και του αναπνέω. Δεν τον πείραζε που δεν διάλε-γε το θέμα, του αρκούσε που οι πινελιές ήταν δικές του. Δεν χρειαζόταν να […] The post Ο κύριος Λάκης (της Ελισάβετ Φωτοπούλου) appeared first on…
του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου Η έννοια της δημόσιας σφαίρας αποκαλύπτει τον κοινωνικό χώρο εντός του οποίου οι πολίτες συζητούν απρόσκοπτα για τα κοινά προβλήματα, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ασκούν κριτική στην κρατική εξουσία. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι ο ελεύθερος διάλογος, η συμμετοχή των πολιτών και η απουσία κρατικής βίας. Την ανάπτυξη της έννοιας οφείλουμε στον […] The post H…
γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης Το βιβλίο «Η Εχθρική Χαρά» (La joie ennemie) της Καουτέρ Αντιμί, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι ένα βαθιά προσωπικό αφήγημα που συνδυάζει την ιστορία της τέχνης με τα τραύματα της σύγχρονης Αλγερίας. Το 1994, ο πατέρας της Καουτέρ Αντιμί (Kaouther Adimi, γεν. 1986) αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Γαλλία και να επιστρέψει […] The post Η τέχνη ως αντίβαρο της…
Έμη Βαϊκούση (*) Το πρόσωπο ήταν πράγματι πολύ νόστιμο: μια ιδέα σχιστά μάτια, αυθάδικα ανασηκωμένη μυτούλα, γεμάτα χείλη. Μόνο μπόι της έλειπε –της παραέλειπε εδώ που τα λέμε — κι αυτό ήταν το μαράζι. Κι όχι μόνο. Παραπάνω: εμμονή· που επιτείνονταν με τα χρόνια. Τόσο που έφτασε στο σημείο να μην αποχωρίζεται ποτέ μια […] The post Οι ουρανοξύστες (διήγημα της Έμης Βαϊκούση) appeared first on…
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 89 ετών. Με διεθνή αναγνώριση, πλούσιο συγγραφικό έργο και συνεχή παρουσία στα σημαντικότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ευρώπης και της Αμερικής, ήταν ένας επιδραστικός διανοούμενος της χώρας μας. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς ΄ήταν Ακαδημαϊκός και ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, docteur es Lettres et Sciences…
του Βαγγέλη Τζούκα Η σχέση κινηματογράφου και ιστορίας έχει απασχολήσει αρκετούς συγγραφείς στο παρελθόν, γεγονός αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς τη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας και τον ρόλο που διαδραμάτισε η «έβδομη τέχνη» στη διαχείριση της κοινωνικής μνήμης, ειδικά κατά τον 20ό αιώνα. Η ειδικότερη σχέση κινηματογράφου και πολέμου έχει επίσης μελετηθεί επισταμένα στη διεθνή […] The post Ο…
γράφει η Αγνή Βασιλεία Μπαγκέρη (*) Στο κείμενο αυτό επιχειρώ μια ερμηνευτική προσέγγιση της νουβέλας με τίτλο Η Θάλασσα, του Μιχάλη Μακρόπουλου (2020).[1] Σκοπός μου είναι η ψηλάφηση της διαδικασίας μέσω της οποίας πραγματοποιείται η έμφυλη επιτέλεση και εγγραφή της κεντρικής ηρωίδας. [2] Το πλαίσιο της ιστορίας δίνεται από τον συγγραφέα στο οπισθόφυλλο, ως ένας […] The post Υγρότητα – η ανάκτηση…
του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου (*) «Κυριακή μπούτι με πατάτες στο φούρνο/ και είναι πάντα Κυριακή μεσημέρι οι φίλοι» διαλέγω ένα ποίημα του Σωτήρη Παστάκα από τη συλλογή «Κυριακή κοντή γιορτή», εκδόσεις Τηλέγραφος: δεν σούρχεται στο μυαλό η Αθήνα μ’αυτό το ποίημα, είναι άλλος ο τροπισμός της, άλλοι οι ρυθμοί της. Έχει σχέση με τη Λάρισα […] The post Λάρισα :Για την ιδιοπροσωπία των ελληνικών πόλεων…
Γεωργία Συλλαίου Και όλα άρχισαν να γίνονται ανάποδα. Η αναστροφή ξεκίνησε από εκείνη τη νύχτα που η Αλίκη ξύπνησε μέσα στα μαύρα σκοτάδια και με τα μάτια ορθάνοιχτα κοιτούσε τις εικόνες να εναλλάσσονται ταχύτατα στον τοίχο απέναντί της. Και όταν ο τοίχος έγινε παράθυρο, η Αλίκη πήγε να δει τι είναι έξω, όμως δεν υπήρχε […] The post Όπως η Αλίκη (διήγημα της Γεωργίας Συλλαίου) appeared first on…
του Φώτη Θαλασσινού Αυτό είναι το χέρι μου εντός του πάρκου της πλατείας Δαβάκη την ώρα που καθρεφτίζεται πάνω σ’ ένα μαγικό γυαλί που βρήκα κάτω. Κρατάει ένα περικάρπιο για χέρι παιδιού. Το δοκίμασα αλλά δεν χωρούσε στο δικό μου (χέρι). Τμηματικά υπάρχω μπροστά σε κάτοπτρα. Και προσπαθώ να με συναρμολογήσω για να χτίσω […] The post Μάτι (του Φώτη Θαλασσινού) appeared first on ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο…
