Dans

Bu kadar adaletsizlik ve eşitsizliğin olduğu bir ortamda hazza, güzelliklere ve kendimize odaklanmak ihanet gibi geliyor çoğu zaman. Geçen gün izlediğim bir video, hissettiğim ama dillendiremediğim bir gerçeği çok usulca, şefkatle ve tüm gerçekliliğiyle yüzüme vurdu.

1980’lern AIDS epidemiği sırasındaki dayanışma hakkında Dav Savage’ın söylediği (belki de o zaman sıkça söylenen) bir söze referans veriyordu video:

AIDS krizinin en karanlık günlerinde, sabah arkadaşlarımızı toprağa verdirdik, öğleden sonra protesto ederdik ve sonra bütün gece dans ederdik.

Dans etmek bizi mücadelenin içinde tuttu çünkü uğruna mücadele ettiğimiz dans buydu. O zaman kazanacakmışız gibi görünmüyordu ve kazandık. Şimdi kazanacakmışız gibi hissetmiyoruz ama kazanabiliriz. Mücadeleye devam edin, dans etmeye devam edin.

Kayıplar ve mücadele, ancak topluluklarımızla, kendi öz bakımımızı ve daha da önemlisi insanlığımızı unutmadan mümkün. Aksi durumda mücadele sürdürülemez.

Bu 8 Mart’ta normalden biraz daha çok dans edeceğim.

Gücümüz, danslarımız, kahkahalarımız, öfkemiz bol ve sonsuz olsun! 💜✊🏻