Wanneer is het speeltijd?

De laatste dagen fiets ik van de ene opdracht naar de andere. Ergens onderweg, in de marge, maak ik plannen. Een notitie hier, een krabbel daar. Soms is dat genoeg, maar meestal denk ik: ik mis iets. Ik mis die langgerekte tijd waarin ik gewoon mag prutsen van mezelf. Ik mis speeltijd.

Het liefst experimenteer ik in mijn thuisatelier. Daar heb ik alle ruimte om te maken. Maar ik ben er lang niet altijd, dus ik heb er een gewoonte van gemaakt om een schetsboek mee te nemen.

Mijn schetsboek nodigt me uit om te observeren. Om niet zomaar voorbij te fietsen aan wat ik zie. Soms blader ik er weken later in terug en denk ik: ah ja, dat moment — die flikkerende lantaarnpaal, die sinaasappel, dat glimlachje. Het is een archiefje van aandacht.

In oktober doe ik naar jaarlijkse gewoonte mee met A paper / a day 2025, een initiatief van Kunstwerkt om mensen tot tekenen te verleiden. Het fijne is: niemand verwacht perfectie. We tekenen, elk op onze plek, en delen wat we maakten. Die ongedwongenheid maakt het vol te houden: spelen wordt een gewoonte, of minstens een dagelijkse pauze.

Meestal teken ik ‘s avonds, om te landen na een gevulde dag. Soms ga ik aan de slag met een opdracht van Kunstwerkt, soms met iets wat me die dag bezighield.

Ik vind het ook tof om te tekenen zonder bril — ik kijk dan naar iets in de verte en schets wat ik zie. Daarna vraag ik aan mijn vriend: zie jij wat ik zie? (Het antwoord varieert, hehe.)

Eind september deed ik iets wat ik al lang wilde: ik nam deel aan een vierdaagse schildercursus. Eerst dacht ik nog: serieus, vier dagen schilderen in september, net wanneer alles weer opstart? Maar precies daarom deed ik het.

De eerste dag begon ik voorzichtig, met een… welgevormde peer. Ik had al jaren niet meer op doek geschilderd, dus ik dacht: begin klein, warm op.

Daarna had ik inderdaad de smaak te pakken. Ik mengde okergeel met fluoroze en plots kreeg het doek de vurige uitstraling die me aan mijn zomervakantie deed denken. Verrassend!

Ik kies zelden voor roze, laat staan fluoroze. Als kind was ik ervan overtuigd: alle kleuren zijn mijn lievelingskleuren, behalve roze natuurlijk. Sinds de cursus leg ik bewust een roze stiftje in het zicht. Gewoon, om mezelf eraan te herinneren dat spelen begint bij durven.

Soms vergeet ik dat wel eens. Dan ben ik iets aan het opbouwen en voel ik een lichte paniek: als ik het nu maar niet verpest. Gelukkig is er dan het bonte gezelschap van makers, elk met hun eigen aanpak en ritme.

Vanaf de derde dag galoppeerde de tijd — de verf droogde traag en/of kon ons tempo niet aan: gene stress, dan noemen we het straks gewoon conceptueel nat.

De laatste dag vierden we feest. Ja, we toonden onze familie en vrienden werken om trots op te zijn. Ja, onze handen en haren zaten onder de verf. Ja, we hadden ons keihard geamuseerd, het eten was lekker en het water van de zwemvijver op temperatuur!

Wij hadden het lef om samen op schilderkamp te gaan. Het was exact wat ik nodig had. :)

Een warm applaus voor de gepassioneerde spelbegeleidster Inez Maes! Zij zong, vocht, huilde, bad, lachte, werkte en bewonderde met ons.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd: hoe gun jij jezelf speeltijd?

Misschien…

… krabbel je onderweg in een schetsboek
… doe je mee met A Paper a Day
… heb je nood aan een paar dagen samen spelen?

Laat het me zeker weten. Ik speel graag mee :)

Heel veel liefs
Ine

Musée Muys is het atelier van verhaalmaker en kunstenaar Ine Muys. Met workshops en zoektochten blaast ze bijzondere kinderboeken nieuw leven in. Zo opent ze werelden waarin kinderen, families en klassen samen kijken, maken en denken. Haar jarenlange ervaring als speelvogel, leescoach en publieksmedewerker komt daarbij goed van pas. In haar koffer: boeken, scharen en vragen — geen pasklare antwoorden, wel zin om samen op verhaal te komen. Meer weten? Neem een kijkje op museemuys.be