So many things, so little time? 5x *how to* accepteren dat je tijd beperkt is

Oliver Burkeman schrijft boeken over dat wat ik in theorie prima begrijp, maar waarvoor ik in de praktijk telkens weer mijn hoofd in het zand steek: het feit dat wij mensen een beperkte hoeveelheid tijd op deze aardkloot hebben. 🦩

(Een flamingo bij gebrek aan struisvogel.)

Vierduizend weken hebben we, om ongeveer precies te zijn – toevallig ook de titel van Burkemans eerste boek.1 Meditations for Mortals is het meer praktische vervolg erop.

Broodnodig in huize Merel, 🙄 waar een gebrek aan respect voor de beperkte hoeveelheid tijd er ook dit jaar weer voor zorgde dat ik genoeg taken voor drie mensenlevens op mijn bordje schepte en dit artikel nu met vertraging online komt.

Met dank aan o.a. Burkeman is er na een Q1 vol geploeter poco a poco verandering in mijn situatie aan het komen. Dus, struggle jij ook met het aloude ‘so many things, so little time? 😫’ In dit artikel geef ik je mijn vijf favoriete lessen uit Meditations for Mortals, elk met een journalprompt waarmee je reflecteert op hoe je ze voor jouw leven relevant zijn.

Een verademing, want no offense to anyone or whatever, maar auteurs die goed kunnen schrijven zijn zeldzaam in het zelfhulpgenre, dat wordt vergeven van de guru’s en de ervaringsdeskundigen, die ongetwijfeld veel weten van hun thema, maar nog geen normale zin op papier krijgen, laat staan een goede. (Ik kan het weten, ik redigeer dit soort boeken for a living.) Burkeman, daarentegen, is journalist en schreef jarenlang ‘This Column Will Change Your Life’ voor The Guardian. Ik kan z’n nieuwsbrief, The Imperfectionist, ook aanraden.

Sowieso mad respect voor mensen die columns schrijven. Er is niets moeilijker dan het kort houden. Mijn artikelen zijn daarvan het pijnlijke bewijs. 🙄

Meditations for Mortals bestaat uit 28 essays – lange columns, eigenlijk – met 28 tips voor vier weken aan inzichten om je te helpen accepteren dat je tijd beperkt is en je te helpen er het meeste van te maken. Four Weeks to Embrance Your Limitations and Make Time for What Counts, luidt de ondertitel.

In het kader van het verder kort houden: let’s dive into mijn vijf favorieten, shall we?

Tot grote ergernis van mijn fietstrainer sta ik bij elke triatlon aan de startlijn in de overtuiging dat het onmogelijk is op het podium te belanden. Dat doe ik niet omdat ik niet in mezelf geloof of omdat ik bang ben voor teleurstelling, maar omdat ik dan ontzettend lekker race.

Ervan uitgaan dat iets onmogelijk is betekent namelijk niet dat je het (wat het ook is) dus maar niet hoeft te proberen. Het betekent dat je jezelf toestemming geeft je best te doen zonder dat het per se ergens toe hoeft te leiden.

[…] an important psychological shift occurs whenever you realise that a struggle you’d been approaching as if it were very difficult is actually completely impossible. Something inside unclenches.

Day One. It’s worse than you think. On the liberation of defeat

Soms werkt het vooruitzicht dat iets moeilijk is zo verlammend dat je er überhaupt niet aan begint, of dat je er geen lol aan beleeft. Als je ervan uitgaat dat het überhaupt niet kan, en je dus geen verwachtingen hebt, is het soms makkelijker om er toch aan te beginnen. Dan is elke meevaller een win, leer je er een hoop van, en is het nog lollig ook.

En soms kom ik dus tóch op een podium terecht.

✍🏼 Journalprompt: aan welke droomlevenproject begin ik maar niet, omdat ik in de kramp schiet? Omdat het voor m’n gevoel móét lukken of er veel afhangt van het succes ervan? Welke stappen zou ik zetten als ik ervan uitging dat het misschien helemaal nooit gaat lukken, maar het wel de moeite waard is om het te proberen?

Oh, hoe ongemákkelijk ik me voelde tijdens de Black Lives Matters-periode. Uneducated, white privileged, I’m the problem it’s me. Maar tegelijkertijd wilde ik ook niet heel de dag ineens met racisme bezig zijn, want hallo, en vrouwenonderdrukking dan?
En kindersmokkel?
En dierenleed?
En de oorlog in Israël?
En de kindjes in Afrika?

Lang geleden, toen we nog in kleine communities leefden en niets wisten van de rest van de wereld, waren je eigen problemen en die van de community de enige waar je je druk over maakte. En dat is ook het enige wat ons brein (en onze beperkte tijd) aankan. We kúnnen ons simpelweg niet het leed van alles en iedereen aantrekken.

Destijds voelde het alsof ik het niet kon máken om me niet druk te maken over black lives, want is dat niet precies die white privilege? Maar eigenlijk zijn we met z’n allen heel veel productiever qua wereldproblemen oplossen als we keuzes maken in de problemen waar we ons voor inzetten.

It used to be said about certain horrifying news events that ‘if you’re not outraged, you’re not paying attention’. But that’s a relic of a time when people had attention to spare […]. In an age of attention scarcity, the greatest act of good citizenship may be learning to withdraw your attention from everything except the battles you’ve chose to fight.

Day six. You can’t care about everything. On staying sane when the world’s a mess

👑 De een draagt een steentje bij aan een betere wereld door president te worden, politieke hervormingen door te voeren, vrede te sluiten, en al die andere grote gebaren.
🖤 De ander schreeuwt op social media van de daken over Black Lives Matter en maakt mij daarmee een stukje bewuster en een klein beetje beter mens.
🐾 De volgende neemt drie maanden vrijwillig vijf asielpuppies in huis om er daarna huilend afscheid van te moeten nemen, zodat die pluizenbolletjes hun eerste weken niet in een stalen kooi hoeven door te brengen. (Ik vat hier even het zich continu herhalende, waargebeurde verhaal van vrienden van mij samen.)

We hebben al deze mensen even hard nodig. En ze kunnen zich beter voor hun doel inzetten als ze zich niet tegelijkertijd over álle wereldproblemen kwaad hoeven te maken.

Kies dat waar jij een verschil kunt maken en maak daar dan ook het verschil.

✍🏼 Journalprompt: voor welke problemen heb ik het gevoel dat ik me verantwoordelijk moet voelen, terwijl ik er in de praktijk weinig aan kan of wil doen? Als ik het oplossen van die problemen aan anderen over zou laten, waar zou ik me dan op willen richten? Voor wie of wat kan ik echt iets betekenen en een verschil maken? Hoe?

Ik ben gezegend met een laserscherpe focus en bijzonder lange concentratieboog. Ik kan taak na taak uitvoeren zonder me af te laten leiden.

Dat dácht ik, althans.

Want toen ik er eens op ging letten, viel het me op hoe mijn gedachten negen van de tien keer overal en nergens zijn behalve bij de taak waar ik mee bezig ben. Het gevolg? Mijn brein doet dubbel werk. Het concentreert zich op dit artikel dat ik aan het schrijven ben én maakt alvast een boodschappenlijstje voor later, vraagt zich af welke zwemtraining vandaag aan de beurt is en typt denkbeeldig een boos appje aan die situationship (mannen, emmairait?! 🙄).

Maar omdat ik dat boodschappenlijstje niet nu kan opschrijven, die zwemtraining pas later ga doen, en dat appje niet nu verstuur, is dat verspilde energie. Ik kán er nu niks mee, want ik ben nu dit artikel aan het schrijven.

Daarbij had ik continu het idee dat het leven aan me voorbijging, hoe productief ik ook was of hoeveel leuke dingen ik ook deed. Logisch: het enige leven dat we hebben is nú. Als je met je gedachten ergens anders bent, gaat het inderdaad aan je voorbij, smartypants. 👍🏼

Now and then, to be sure, the […] most necessary thing might be a little judicious planning for the future. But you can do that, then let go of it, and move on; you needn’t try to live mentally ten steps ahead of yourself, straining to feel sure about what’s coming later.

Day seven. Let the future be the future. On crossing bridges when you come to them

Ik begon met piepkleine meditatiesessies tussen taken door. HIERRR met die gedachten. Elke keer floepten ze weer naar de toekomst, en – verrassend – betrapte ik mezelf op dat gedachte dat dat nuttiger was dan aan het hier en nu denken. Het is toch handig om even na te denken over de boodschappen die ik moet halen? Nope. HIERRR, Merel. Over boodschappen denken we na als we ze daadwerkelijk gaan doen.

Het hielp. Enórm. En nu voelt een op papier productieve dag ook echt als een productieve dag: ik was er namelijk zelf bij. 😁

✍🏼 Journalprompt: waar denk ik gedurende de dag vaak aan? Wat levert dat me op en wat kost het me? Hoe voelt het om met mijn gedachten volledig bij de taak te zijn die ik aan het doen ben? Wat kan ik doen om mezelf vaker naar het hier en nu terug te roepen?

Ik stap in de auto en zie op de passagiersstoel alle papieren van de apk liggen, plus de sticker die nog op mijn rit moet. Oja kut, dat moet ik nog doen.

Het is een kwestie van de oude sticker van de ruit halen en de nieuwe erop plakken. Dezelfde ruit waardoor ik, als ik in de auto stap, naar buiten kijk. Ik heb de sticker letterlijk naast me liggen en de ruit letterlijk voor me, beide binnen handbereik. Als ik het niet doe, kan de politie me aanhouden op verdenking dat ik met een verlopen apk rondrij.

Ik rij naar mijn clubtraining, doe de training en stap naderhand weer in de auto om naar huis te gaan. Oja kút, die sticker.

Tweeënhalve maand heeft dit geduurd.
TWEE EN EEN HALVE MAAND.
Kun je je voorstellen wat voor energie dit heeft gekost?

Burkeman zegt het ook: dingen afmaken kost weliswaar vaak energie, zeker als je ergens geen zin in hebt, maar het gééft ook energie. Waarschijnlijk omdat het ruimte in je brein maakt. Het is een open tab closed. En openstaande taken kosten vaak net zoveel mentale energie als het doen van de taak.

People think finishing things ‘would drain even more of their energy and they get tired just thinking about it’, [business coach] Steve Chandler writes. They don’t see ‘that leaving things unfinished is what’s causing the low levels of energy’. (He suggests spending one day robotically completing as much unfinished business as you can: ‘Notice at the end of that day how much energy you’ve got. You’ll be amazed.’)

Day nine. Finish things. On the magic of completion

Zo’n dag om al die open tabs te closen? Ik noem het een life admin day. En omdat ik tegenwoordig voor het eerst in drie jaar weer af en toe vakantie neem, zijn het zelfs life admin weeks geworden.

De lást die van mijn schouders is gevallen nu die verrekte apk-sticker op de ruit zit?!

✍🏼 Journalprompt: braindump alle open tabs in je hoofd. Welke taken blijven maar ongedaan? Zet ze na je braindump op volgorde van hoeveel tijd ze kosten, met bovenaan de taken die de minste tijd kosten. Op je eerstvolgende life admin day werk je ze op volgorde af.

Aan de allerbeste levensles van het hele boek heb ik een apart artikel gewijd.

Omdat-ie werd aangeraden door Burkeman lees ik nu: Unhinged Habits van Jonathan Goodman. Ondertitel: A Counterintuitive Guide For Humans To Have More By Doing Less. Duidelijk zo’n, ehm, minder goede auteur, en ook het redactiewerk laat te wensen over. Maar er zitten wel heel bruikbare inzichten in ➡️ subscribe om het volgende leesclub-artikel daarover niet te missen.

📘 Oliver Burkeman, Meditations for Mortals. Four Weeks to Embrace Your Limitations and Make Time for What Counts, 2024 (🇳🇱 Nederlandse vertaling).

📙 Oliver Burkeman, Four Thousand Weeks. Time Management for Mortals, 2022 (🇳🇱 Nederlandse vertaling).

📗 Jonathan Goodman, Unhinged Habits. A Counterintuitive Guide for Humans to Have More by Doing Less, 2026