bir hayalim var.
hayatının herhangi bir anında, melih görgün'ün 14 bahar'ı aklına düştüğünde boğazı düğümlenen fani yürekler olarak; bahar sonu yaz başı ya da başka bir şekilde anlatmam gerekirse "ulan okul da tatile giriyor, çocuğa kurs falan bulmak lazım şimdi" telaşı belirdiğinde, uygun bir meydanın kalbine akın ediyoruz. melih görgün'ün de bu kutsal ana katılması elbette ki arzumuz. lakin varlığı mutlak bir şart değil.
ciğerlerimizin alabildiği son nefese, zihnimizin direncini yitirdiği son ana dek; 14 bahar’ı durmadan, usanmadan, son neferimizin fısıltısı dahi duyulamayacak kadar derin bir sessizliğe gömülene dek haykırıyoruz.
sonunda birbirimize içten bir eyvallah deyip, kardeşçe bir kucaklaşmanın ardından çevreye verdiğimiz rahatsızlık için özür dileyip, usulca dağılıyoruz.
eğer bu düşü bir kez olsun gerçekleştirebilirsek, inanın bana, bu ülkenin psikologlara, psikiyatrik ilaçlara harcadığı paranın; geçmişin gölgeleriyle baş edebilmek için sarf ettiği zamanın ve enerjinin inanılmaz bir oranda azalacağına, olağanüstü bir dinginliğe erişeceğimize inanıyorum.
bir kere başarabilsek devamını bi’ şekilde getiririz.
No posts
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.