Wat er gebeurt als je iemand niet vreest, maar ontmoet

10 jaar geleden ontmoette ik Hussein in Pakhuis de Zwijger. Tijdens een fantastisch lange tafel diner bleek deze ambitieuze en slimme tiener uit Syrië minstens net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hem.

Hij vertelde zijn verhaal en ik de mijne. Waarbij we o.a. stil stonden bij de aankoop van ons eerste huis met bijbehorende giga verbouwing. Husssein bood meteen hulp aan en van het één kwam het ander.

Waar onze lokale aannemer het niet aandurfde om ‘moeilijke’ zeliges (rechthoekige Marokkaanse tegels) te leggen in de keuken, vertelde Hussein dat zijn vader aannemer was in Syrië en dit klusje heel goed kon én wilde doen.

Een week later kwamen ze met z’n tweeën en de stelling van pythogaros naar Castricum. Aan het einde van de dag hadden we een fantastische keukenvloer waar we tot op de dag van vandaag nog van genieten. Iedere keer als ik daar op sta of deze foto zie in ons verbouwboek, denk ik terug aan Hussein en zijn vader. Gouden mensen bomvol talent en met de hart op de juiste plek.

Ik appte Hussein vorige week, na het zien van de ellende in Loosdrecht. Om te checken hoe het met hem ging. Hij is vader geworden van 2 prachtige kinderen, heeft zijn bachelor Geneeskunde gehaald en is als NT2 docent gaan lesgeven vanuit een eigen onderneming. Om nieuwkomers te helpen met de taal in Nederland. Wat een held.

Dus lieve mensen uit Loosdrecht en omstreken. Je kan de nieuwkomers overal de schuld van geven en hun huizen in de fik steken.

Maar je kan ze ook welkom heten. Uitnodigen voor een etentje. En vanuit pure menselijke nieuwsgierigheid ontdekken dat ze talenten hebben waar jij precies naar op zoek bent.

Misschien is nieuwsgierigheid wel het meest onderschatte integratiebeleid dat we hebben.