Een oververhitte oven

“Als de tegels als gruis uit de oven komen, dan smeer ik gewoon wat lijm op de muren en gooien we het gruis ertegenaan.”

Het moment is daar.

We gaan onze eerste zelfgemaakte wandtegels in de keramiekoven bakken.

Klei moet namelijk eerst twee à drie weken drogen voordat je dit kan afbakken.

Het is droog. Dus we kunnen een eerste baksel uittesten.

We zijn door verschillende mensen met een keramiekervaring al gewaarschuwd dat kleiwerkjes zomaar nog kunnen breken in de oven.

We hebben reeds 600 kilo klei besteld en al duizenden tegels gemaakt.

Het zou daarom wel heel zuur zijn als nu blijkt dat onze gemaakte tegels de oven niet overleven.

Honderden euro’s down the drain.

En al die uren voor niks gewerkt.

“Wat nou als de keramiekoven niet meer werkt?”, vroeg Lucas zich gisteren af.

De buurvrouw, van wie we de keramiekoven mogen gebruiken, heeft namelijk al meer dan een jaar haar keramiekoven niet meer aangeraakt.

Ik steek de stekker van de oven in het stopcontact en neem de handleiding van de oven door.

De oven lijkt het nog te doen.

Ik ruim de oven volgens instructie in.

Met meer dan 200 zelfgemaakte ‘Marokkaanse’ wandtegels.

En dan is het wachten.

Totdat het 22.00 uur ’s avonds is.

Een keramiekoven vergt namelijk nogal wat energie.

De klei moet op 1020 graden Celsius gebakken worden. En de keramiekoven doet daar 8 uur over.

Dan kun je dus het beste tijdens de daluren van je energieleverancier bakken.

Om 21.55 uur loop ik samen met Lucas naar de keramiekoven in het keramiekatelier van de buurvrouw.

Vol goede hoop doen we de deksel op de keramiekoven en zetten we hem aan.

’s Ochtends vroeg loop ik weer naar het atelier.

“Waar ga je heen? De oven is toch nog te heet om open te doen”, zegt Lucas.

“Ja, maar ik wil wel graag weten of het bakhuisje niet is afgefikt vannacht.”

Het is nogal wat, 1020 graden Celsius.

Dan is het wel fijn als de wand en de deksel van de keramiekoven naar behoren functioneren.

Lucas loopt mee.

De oven is nog 900 graden Celsius.

Te heet om open te doen.

Niet alleen omdat het aardewerk kan breken als het te snel afkoelt, maar het lijkt ons ook niet heel prettig om een oven van 900 graden te openen.

Dat is vast niet goed voor onze huid en de objecten die in dezelfde ruimte staan.

We moeten wachten.

Gestaag koelt de oven af.

’s Avonds voordat we naar bed gaan, is de oven nog 300 graden. ‘

Nog maar een nachtje slapen dan.

’s Ochtends vroeg ga ik weer kijken.

99 graden…

Met 79 graden durven we het aan om de deksel eraf te halen.

De bovenste laag van de in totaal drie lagen lijkt oké.

Als de oven een paar uur later verder afgekoeld is, ruim ik de oven uit.

“Je mag raden hoeveel tegels er gebroken zijn”, zeg ik tegen Lucas.

“Oh, nee! Is het heel erg?”, vraagt hij verschrikt.

“Nul”, antwoord ik.

Opgelucht haalt Lucas weer adem.

De volgende uitdaging is het zelf maken van glazuur…

Tot volgende week!