Wat zijn microdramas en waarom zijn ze in opkomst?

Beste lezer,

Laat ik beginnen door eerlijk toe te geven dat ik volgens mij niet de doelgroep ben van het onderwerp waarover ik nu ga schrijven: microdrama’s. Ofwel verticale series speciaal gemaakt om te kijken op je telefoon, liefst tussen de bedrijven door, terwijl je op de bus wacht of tussen lesuren in. Met afleveringen die een minuut tot anderhalf duren, en zo vol drama en cliffhangers zitten, dat je wel door móet kijken. Drama dat je zelfs zo moet grijpen dat je na de eerste zes gratis afleveringen besluit om ervoor te betalen, zodat je de overige 60 afleveringen ook kunt zien.

Eerlijk. Ik had, tot ik dit onderwerp wilde aankaarten in deze nieuwsbrief, nog nooit een enkele aflevering van een verticaal drama gezien. Iets dat denk ik vooral komt omdat ik niet op TikTok zit en mijn Instagram-algoritme het me vooralsnog niet heeft voorgeschoteld (mijn feed loopt daarentegen wel over van The Sopranos-shorts...). Maar ik had wel al veel over microdrama’s gelezen, want alle nieuwsbrieven over en vanuit de entertainmentindustrie die ik de laatste tijd in mijn inbox krijg, zitten er vol mee en zijn er vol van. Microdrama’s zijn namelijk enorm in opkomst.

Microdrama’s komen oorspronkelijk uit China, zijn groot geworden in Azië, en inmiddels overgewaaid naar de rest van de wereld. Waaronder dus ook naar Hollywood waar men de opwinding over dit nieuwe ‘medium’ vergelijkt met die tijdens de streamingboom in het vorige decennium. Want zoals de streamers een jaar of tien geleden allemaal gevuld moesten worden met original series, moeten ook de veelvuldig gelanceerde apps voor microdrama’s, of ‘verticals’, voorzien worden van content. En dat laatste is waar de entertainmentindustrie zo verheugd over is. Want na alle bezuinigingen, stakingen en fusies van de afgelopen tijd, lag Hollywood aardig op z’n gat. Werk vinden als schrijver, of crewlid, zeker als je geen grote naam bent, was de afgelopen jaren steeds moeilijker en zelfs onmogelijk geworden, met name in Los Angeles. Maar deze nieuwe vorm van tv maken, en de hype die het met zich meebrengt, zorgt opeens voor heel veel nieuwe energie én mogelijkheden.

Dit laatste komt ook omdat de microdrama’s momenteel (nog) niet gemaakt worden door de grote studio’s, maar juist door kleinere productiebedrijfjes. Een microdrama hoeft immers niet gelanceerd te worden op een streamingdienst of tv-zender, maar kan gewoon op social media (of een special app) worden gezet. Hierdoor hebben de gebruikelijke gatekeepers die bepalen wie wat mag maken in Hollywood, plots weinig invloed. En omdat de budgetten voor microdrama’s stukken lager liggen dan die van de gemiddelde dramaserie van een HBO of Netflix (en de lat ook niet meteen veel te hoog is gelegd zoals bij het volledig mislukte short-form platform Quibi uit 2020) blijkt het ook makkelijker om risico’s te nemen en nieuwe dingen te proberen. Beginnende makers kunnen daarom een stuk makkelijker binnenkomen en de vlieguren maken die ze nodig hebben om hun carrière op te bouwen.

Allemaal positieve en goede ontwikkelingen met andere woorden. Al heb ik als serieliefhebber, of seriesnob eigenlijk, ook moeite met deze nieuwe vorm van mijn favoriete medium. Om te beginnen met de kwaliteit. Want toen ik deze week wat microdrama’s ging uittesten, was ik niet onder de indruk. De eerste vertical die ik keek, een drama over een vrouw die wraak neemt op haar halfzus nadat deze haar vriend afpakt door te trouwen met een miljardair met de klinkende titel Bound to the Billionaire Bastard, was ronduit tenenkrommend. En een andere die ik probeerde, Don’t Blink You’ll Miss It over een ‘master of magic’ die volgens mij ook wraak moet nemen (wraak is een hot topic onder de microdrama’s), was al iets beter. Maar nog steeds eerder vergelijkbaar met het soort televisie dat je in de jaren ‘90 ‘s middags op televisie tegen kon komen, dan wat vandaag de dag onze streamers siert.

Nu horen microdrama’s ook geen prestigieuze televisie te zijn. Ze worden immers gemaakt om te consumeren wanneer je even een minuutje of tien niks beters te doen hebt. Emoties moeten om de aandacht vast te houden in een volle trein, enorm vet worden aangezet, en na iedere minuut volgt dus die cliffhanger, wat niet direct uitnodigt tot ingetogen acteerwerk en subtiele scripts. Daarbij is het beeld natuurlijk verticaal en dus smal, wat betekent dat dat wat je kunt laten zien, altijd beperkt is. Ook geen plek voor filmische hoogstandjes dus.

Maar dat de populairste platforms nu vol staan met microdrama’s van (naar mijn snobistische mening) twijfelachtige kwaliteit, betekent natuurlijk niet dat de series gaandeweg niet steeds beter kunnen worden. Zo heeft het productiebedrijf van Issa Rae, de vrouw achter het briljante Insecure (HBO Max) die haar carrière ooit begon op YouTube, eerder deze maand de ‘verticale serie’ Screen Time gelanceerd op TikTok. Screen Time gaat over twee stellen die tijdens een gezamenlijke date night gehackt worden door iemand die dreigt al hun geheimen te onthullen (geen wraak dus, of wie weet wel, zo ver heb ik nog niet kunnen kijken). Het microdrama was een week na release al 100 miljoen keer bekeken. En ik moet zeggen, de eerste aflevering is kwalitatief mijlenver verwijderd van Bastard Billionaire.

Toch blijft het microdrama één aspect hebben waar ik tegenaan blijf lopen. En dat is het feit dat je het op je telefoon moet kijken.

Ik heb hier onlangs nog geschreven over het second screen syndroom, en hoe ik series waardeer die dit juist actief tegengaan. Series die ervoor kunnen zorgen dat we met onze volle aandacht kijken in plaats van met één oog en de ander op ons tweede scherm. Nu zal het betere microdrama je aandacht misschien ook volop grijpen, alleen blijft het zo dat je de hele tijd naar dat kleine schermpje tuurt. Daarbij zijn deze series ook nog eens bewust zo opgeknipt en geschreven, dat je iedere anderhalve minuut weer een shotje dopamine krijgt. Voor iemand die juist minder tijd op haar telefoon wil doorbrengen (ik deed de afgelopen weken een poging om mee te doen aan ‘Mei Social Vrij’ en scroll daardoor echt opvallend minder, wat me enorm beviel), is iets dat me aan het schermpje kluistert, zo ongeveer het laatste waarop ik zit te wachten.

Microdrama’s voelen daarom aan de ene kant als een ontwikkeling die ik het liefst aan me voorbij wil laten gaan. Soms is het immers prima om gewoon te oud te zijn voor iets nieuws. Maar aan de andere kant is er ook weer zoveel opwinding over, dat ik het - zeker als seriejournalist - ook niet echt kan negeren. Ik ga het daarom van een afstandje in de gaten houden. En mocht er ooit iets uitkomen dat het verticale schermpje ontstijgt, dan laat ik het meteen weten.

Tot dan tip ik hieronder weer meerdere ouderwetse televisieseries. Gewoon gefilmd voor vol scherm, met afleveringen van een half uur tot een uur, die het liefst geconsumeerd worden op de bank zonder een ander scherm in de buurt.

Veel kijkplezier,

Anke

Leave a comment

Deel deze nieuwsbrief vooral met andere mensen die ook van series houden.

Share I Like To Watch

NIEUW VOOR BETALENDE ABONNEES: Lees je deze nieuwsbrief met plezier? Steun me dan zodat ik meer tijd heb om te schrijven. Met een betaald abonnement steun je me doorlopend, én krijg je ook EXTRA’S. Zo ontvang je als dank een persoonlijke serietip van me en vanaf heden krijg je iedere maand ook de nieuwste aflevering van Skip Intro+ in je mailbox. Geef je abonnement nu een upgrade:

Eenmalig steunen? Dat mag uiteraard ook. (Doneren kan hier.)

Alex en ik doken weer samen een hokje in om twee nieuwe afleveringen van Skip Intro op te nemen. In de reguliere afleveringen bewierookten we ondermeer Widow’s Bay, Mocros en het tweede seizoen van Beef.

In de plus-aflevering (hier te koop en vanaf nu ook gratis voor betalende abonnees!) doken we diep in de verrassingsaflevering van The Bear: ‘Gary’.

• Star City - For All Mankind, de Apple TV+-serie over een alternatieve geschiedenis waarin niet Amerika maar Rusland de eerste man op de maan zet, is nog volop bezig, en er is al een spin-off. Star City neemt hetzelfde uitgangspunt, maar vertelt het verhaal dan vanuit het Sovjet-perspectief. Ik heb For All Mankind zelf maar mondjesmaat gekeken (niet alle seizoenen waren even sterk), maar had geen enkele moeite om Star City te volgen. Dit komt ook omdat het in wezen een spionnendrama is, gesitueerd op een plek waar iedereen wordt afgeluisterd door de KGB, niemand echt te vertrouwen is en iedereen een spion voor de Amerikanen zou kunnen zijn. Ook zonder het interessante uitgangspunt, zou dat wat mij betreft al boeiend genoeg kunnen zijn. De uitstraling van de serie is, zoals het een Oostblokserie betaamt, grauw en kil. Wat uiteraard een beetje cliché is, zoals ook het ruimtevaartstukje misschien niet helemaal realistisch is. Dat neemt niet weg dat ik me prima heb vermaakt met de eerste vijf afleveringen die vooraf beschikbaar waren. De cast bestaat trouwens, net als bij Chernobyl, uit voornamelijk Britse acteurs waaronder Rhys Ifans en Anne Maxwell Martin die (gelukkig) niet met een Russisch accent praten. (Vanaf 29 mei op Apple TV+)

• The Four Seasons, S2 - ‘Een serie die niet direct iets nieuws vertelt, maar dit wel op zo’n aangenaam warme, komische en luchtige manier doet dat het onweerstaanbaar is.’ Zo ongeveer omschreef ik een jaar geleden het eerste seizoen van The Four Seasons, de comedy van én met Tina Fey over een groepje bevriende koppels van middelbare leeftijd waarvan één echtpaar plots gaat scheiden. Dat de serie nu alweer terug is met een tweede seizoen, is fantastisch (en geheel volgens de trend, zie het serienieuws hieronder). Want met deze vriendengroep wil ik meer tijd doorbrengen. Nu is dit nieuwe seizoen gezien het einde van het vorige (SPOILERS voor het eerste seizoen!) wel anders van toon. Vooral het ‘luchtige’ is er dit keer wel een beetje vanaf. Iets dat uiteraard komt omdat de vrienden nog steeds worstelen met de dood van Nick (Steve Carrel). Dat neemt niet weg dat ook deze acht afleveringen nog steeds ontzettend makkelijk wegkijken en oprecht warm en ontroerend kunnen zijn op de momenten dat ze inzoomen op hoe waardevol en tegelijkertijd ingewikkeld jarenlange relaties kunnen zijn, of het nou de vriendschappen of de liefdesrelaties zijn. Daarbij is de cast, met Colman Domingo voorop, geweldig. (Nu op Netflix)

• The Yogurt Shop Murders, extra aflevering - Vorig jaar tipte ik hier de documentaireserie The Yogurt Shop Murders van regisseur Margaret Brown over de gruwelijke, onopgeloste moord op vier tienermeisjes in Austin begin jaren ‘90. Het was een van de beste documentaires die ik in 2025 zag, schreef ik, en ik kan nog steeds zeggen dat het zonder twijfel een van de meest integere true crime-docuseries ooit gemaakt is. Dit omdat Brown het ‘spannende’ moordmysterie ondergeschikt maakte aan de enorme impact die zo’n afschuwelijke gebeurtenis heeft op iedereen die ermee in aanraking komt. Voor de VPRO docugids sprak ik vorig jaar augustus met Brown over haar documentaire. Ze vertelde me dat iedereen in Austin een eigen theorie had over wie het heeft gedaan, en aan het einde van het gesprek vroeg ik naar die van haar. ‘Natuurlijk heb ik een theorie. Maar die ga ik nu nog niet delen’, zei ze toen. Een paar weken na ons gesprek, belegde de politie van Austin uit het niets een persconferentie: ze hadden de dader. Na dertig jaar was er eindelijk duidelijkheid. Hierop besloot Brown deze vijfde aflevering te maken. Een die niet alleen een prachtige aanvulling blijkt op de originele serie, maar wellicht nog aangrijpender is. In een dik uur spreekt ze opnieuw met een groot aantal direct betrokkenen, en onderzoekt ze wat de waarheid voor deze mensen die zo lang zijn geplaagd door onzekerheid, betekent. Ik vond het oprecht ontroerend en vreselijk verdrietig. (Nu op HBO Max)

• The Narrow Road to the Deep North - Het heeft een jaartje geduurd, maar eindelijk kunnen ook wij de Australische serie The Narrow Road to the Deep North kijken. Een adaptatie van het prijswinnende, gelijknamige boek van Richard Flanagan over een Australische man (gespeeld door Jacob Elordi) die terugkijkt op zijn gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog in Azië en een hartstochtelijke affaire die hij voor de oorlog had. Ik tipte de titel hier vorig jaar al, toen het in de rest van de wereld op Prime Video uitkwam, om er daarna achter te komen dat de serie bij ons niet beschikbaar was (ik heb er uit frustratie nog een heel stuk over geschreven). Maar gelukkig was Videoland zo slim de serie, die een 100 procent approval rating op Rotten Tomatoes heeft, aan te kopen. Omdat ik op vakantie was, had ik de toevoeging eerder deze maand helemaal gemist tot ik deze week weer eens bedacht om de serie te googelen en een (goede) recensie van de Volkskrant tegenkwam. Ik ben in ieder geval heel benieuwd en ga snel kijken. (Nu op Videoland)

• The Witness - Deze Britse serie vertelt het waargebeurde, afschuwelijke verhaal van een jonge moeder die in 1992 tijdens een wandeling op klaarlichte dag wordt vermoord. Net als in de hierboven genoemde Yoghurt Shop-moorden, was ook bij deze moord lange tijd onduidelijk wie het had gedaan, omdat haar tweejarige zoontje de enige getuige was. En ook hier werd een onschuldige man als dader aangewezen. Netflix en true crime gaan niet altijd goed samen. Maar het feit dat dit een Britse productie is, en dat Netflix mij alleen de afleveringen vooraf wilde geven in combinatie met de documentaire over het onderwerp die ook uitkomt, geeft me hoop dat het dit keer integer is ingepakt. (Vanaf 4 juni op Netflix)

• Brazil ’70: The Third Star - Het WK is aanstaande, maar deze Netflix-serie kijkt juist terug naar het toernooi in 1970 en het Braziliaanse team met grootheden als Pelé en Jairzinho in de selectie, dat er met de hoofdprijs vandoor ging. Ik zal niet ontkennen dat mijn interesse in deze titel ook voortkomt uit de voetballiefde van mijn oudste (met wie ik met enorm veel plezier momenteel alle seizoenen van Welcome to Wrexham aan het verslinden ben). Al ben ik altijd wel te porren voor een lekker sportverhaal. (Vanaf vrijdag op Netflix)

• Not Suitable for Work - Mindy Kaling is waarschijnlijk een van de hardst werkende mensen van Hollywood (samen met David E. Kelley). De afgelopen jaren creëerde Kaling succesvolle series als Never Have I Ever en The Sex Lives of College Girls en onlangs ook Running Point, die best aardige sportcomedy op Netflix met Kate Hudson. Daar komt nu ook Not Suitable for Work bij, een comedy over een vijftal twintigers die in Manhattan een carrière najagen en - als er tijd over is - ook een privéleven proberen te hebben. Ik was niet helemaal verkocht na het zien van de trailer, maar toen ik een comment tegenkwam die de serie omschreef als ‘Industry for people who aren't sociopaths’ werd ik alsnog nieuwsgierig. (Vanaf 2 juni op Disney+)

• Cape Fear - Ook deze trailer wist me niet helemaal te overtuigen, maar met Javier Bardem, Amy Adams en Patrick Wilson in de cast en Martin Scorsese en Steven Spielberg als uitvoerend producent, moeten we het op z’n minst proberen. De serie over een man die wraak neemt op het advocatenechtpaar die ervoor hebben gezorgd dat hij in de gevangenis terechtkwam, is uiteraard gebaseerd op het boek The Executioners van John D. MacDonald en op de films die in de jaren ‘60 en ‘90 werden gemaakt. (Vanaf 5 juni op Apple TV+)

• Ik heb laatst het boek Directed by James Burrows gelezen, waarin de regisseur van legendarische comedyseries als Taxi, Cheers, Friends en Will & Grace over zijn carrière vertelt. Een van de personen die veelvuldig voorbijkomt, is acteur Ted Danson. Het deed me goed om te lezen dat ‘Teddy’, zoals Burrows hem noemt, in het echt net zo’n warm mens is als veel van zijn personages. Goed nieuws daarom dat hij binnenkort ook te zien zal zijn in een nieuwe Apple TV+-serie met Elizabeth Banks. Ook de omschrijving van die serie, die nog geen naam heeft, maakt overigens nieuwsgierig, want Banks personage krijgt het na haar scheiding plots heel druk met het coördineren van de vele ‘sexcapades’ in het verzorgingstehuis van haar vader (Danson). Oh, en ook een van mijn andere favoriete acteurs zit in de cast, namelijk Rob Delaney. De serie zal nog dit jaar in productie gaan, dus met een beetje mazzel kunnen we volgend jaar kijken.

• Task was wat mij betreft de beste serie van 2025. Scenarist Brad Ingelsby schreef een geweldig verhaal vol empathie en de cast was redelijk perfect. Hoofdrolspeler Mark Ruffalo speelde als altijd goed, maar de wat mij betreft grootste verrassing van de HBO-serie was zijn tegenspeler Tom Pelphrey als Robbie. Ik ben het daarom niet helemaal eens met de beslissing dat alleen Ruffalo nu mag meedingen in de categorie ‘beste hoofdrol’ bij de Emmys. Maar dat is wel wat de acteurs (of hun management) zelf hebben besloten. Acteurs geven zichzelf namelijk op voor de belangrijke televisieprijzen, en daarbij mogen ze ook aangeven in welke categorie ze genomineerd willen worden. Pelphrey heeft dus besloten te gaan voor de categorie ‘beste bijrol in een dramaserie’, waarschijnlijk om de kans dat zowel hij als Ruffalo genomineerd worden zo groot mogelijk te maken. Tegelijkertijd krijgt Pelphrey wel concurrentie van zo ongeveer iedere andere acteur in de Task-cast. Want ook Fabien Frankel (Anthony Grasso), Raúl Castillo (Cliff Broward), Jamie McShane (Perry Dorazo), Sam Keeley (Jayson Wilkes), Emilia Jones (Maeve Prendergrast), Alison Oliver (Lizzie Stover), Thuso Mbedu (Aleah Clinton) en Martha Plimpton (Kathleen McGinty) zijn voor ‘beste bijrol’ gegaan. Wie er uiteindelijk genomineerd gaat worden, is dus afwachten. De nominaties worden 8 juli bekendgemaakt.

• Ik heb vaker geschreven over het feit dat series als Stranger Things, Severance en The Last of Us opvallend veel tijd nemen tussen de nieuwe seizoenen in. Iets dat ooit ongebruikelijk was, maar vooral de laatste jaren bijna de norm werd. Uit onderzoek van Amper Analysis blijkt nu hoezeer de tijd tussen seizoenen in tien jaar tijd is toegenomen. Vóór 2016 was het gebruikelijk dat een serie na een jaar terugkeerde, 10 maanden was zelfs het gemiddelde. In 2021 was dit 16 maanden geworden, en in 2024 en 2025 was het opgelopen tot 21 maanden. Iets dat, zo schreef ik eerder, behoorlijk veel geduld vraagt van de kijkers. Gelukkig is er inmiddels al weer een tijdje een prettige tegenbeweging gaande. Series als The Bear, Slow Horses maar ook het eerder genoemde The Four Seasons komen jaarlijks terug. En het succes van met name The Pitt, dat heel hard werkt om ieder jaar op hetzelfde tijdstip een nieuw seizoen te starten, zorgt ervoor dat steeds meer producties hetzelfde proberen. Zo wordt er volgens nieuwsbrief The Ankler momenteel al gewerkt aan een tweede seizoen van The Burroughs, de Netflix-serie die vorige week in première ging, ook al is het nog niet officieel vernieuwd door de streamer. Ook bij The Testaments werd al gestart met het schrijven van nieuwe afleveringen maanden voordat ze groenlicht kregen om door te gaan. En zelfs de nieuwe, dure Harry Potter-serie die pas in december uitkomt, is al zover onderweg met het tweede seizoen dat de productie in de herfst van start gaat.

• Ook David E. Kelley (Hollywoods hardst werkende man) gaat nu een serie maken voor HBO Max die ‘het The Pitt-model’ zal volgen. Welcome to Catalina, dat net als Kelleys The Lincoln Lawyer is gebaseerd op een Michael Connelly misdaadroman, moet net als de ziekenhuisserie jaarlijks uitkomen, met een flink aantal afleveringen (The Pitt heeft er vijftien) en een behapbaar budget.

Tot slot…

…nog even over de beste serie op televisie op dit moment:

Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en serie- of entertainmentnieuws? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met zo’n 5000 abonnees en 6000 tot 9000 views per editie? Neem vooral contact met me op!

Neem contact op

I Like To Watch wordt (zonder AI) gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.