Dit zijn de beste series van 2026 - tot nu toe

Hi, ik ben Anke Meijer, journalist en serierecensent voor o.a. VPRO Gids en VPRO Cinema, NRC en podcast Skip Intro. In deze nieuwsbrief, die iedere twee weken uitkomt, tip ik de beste nieuwe tv-series en duid ik de trends en het nieuws uit de entertainmentwereld. Fijn dat je samen met ruim 5000 andere seriefans meeleest! Wil je samenwerken? Neem contact op.

Beste lezer,

Het kalenderjaar is toch echt al ruim een week over de helft en ik kom nu pas aan mijn traditionele ‘de beste series van 2026 - tot nu toe’-lijstje toe. Er was de afgelopen weken gewoon nog te veel ‘nieuw’ serienieuws om al terug te kijken. Nog steeds eigenlijk, want de nominaties voor de Emmys zijn gisteren bekendgemaakt. Daar heb ik uiteraard wel wat over te zeggen, maar dat lees je verderop in deze nieuwsbrief bij het serienieuws (spoiler: YAY Widow’s Bay! Boe geen Industry…). Eerst dus een terugblik op de eerste zes maanden van 2026.

Vorig jaar rond deze tijd had ik best wat moeite met het samenstellen van dit halfjaarlijstje. Het aantal titels waar ik toen op uitkwam, was zeven. Dit keer heb ik er 11. En dat is zonder alle series die ik óók hartstikke leuk of goed vond en die in een minder jaar prima op de lijst hadden gekund, zoals het terugkerende The Four Seasons, het spannende Under Salt Marsh, het originele Generations, het indrukwekkende Portobello, het ontzettend leuke Dreaming Whilst Black en het aangrijpende, belangrijke Prisoner 951. Verder zijn er nog een boel dingen die ik nog niet heb afgekeken en waarover ik dus nog geen eindoordeel kan vellen. In die categorie vallen de Steve Carell-comedy Rooster, het tweede seizoen van het heerlijke Rivals, koude oorlog/spionnendrama Star City, het zware Half Man en het indrukwekkende Proud. En dan zijn er ook series waar ik simpelweg nog geen tijd voor heb gehad, die op andere halfjaarlijstjes wel prijken en ik dus vast goed vind, zoals DTF St. Louis, Wonder Man en (ik schaam me oprecht dat ik hier nog steeds niks van heb gezien…) The Lowdown.

Betekent deze overvloed dat 2026 een beter seriejaar is dan 2025 was? Dat durf ik nog niet te zeggen. De releaselijst voor de rest van het jaar is vooralsnog niet heel lang. Maar op dit moment ben ik best heel gelukkig. TV is goed, mensen! Kijk alleen maar naar de mooie lijst series hieronder. Series die wat mij betreft behoren tot de beste die de afgelopen zes maanden zijn uitgekomen. Komen ze, in willekeurige volgorde:

• Widow’s Bay - Van al die fijne series, is dit wat mij betreft de allerbeste. Ook omdat het zo’n totale verrassing was. Ja, de omschrijving klonk direct intrigerend; een serie over een eiland dat behekst is en een stugge burgemeester (gespeeld door Matthew Rhys) die desondanks hoopt toeristen te trekken. Toch vond ik het lastig vooraf in te schatten wat voor soort serie het zou zijn. Maar uiteindelijk bleek een ‘horrorcomedy’ precies wat ik nog miste in mijn leven. Ik keek Widow’s Bay in een binge een aantal weken voordat de serie uitkwam, maar merkte in de weken dat de afleveringen op Apple TV+ verschenen, en ik het enthousiasme voor de serie online zag toenemen, dat mijn waardering groeide. Zozeer zelfs dat ik de leukste afleveringen opnieuw heb gekeken en uiteindelijk bij VPRO Cinema heb gevraagd of ze mijn originele vier sterren met terugwerkende kracht konden veranderen in vijf sterren. Het is gewoon zo goed. Ik kan niet wachten om (hopelijk snel) terug te keren naar Widow’s Bay. (Apple TV+)

• Beef, S2 - Ook van het nieuwe seizoen van Beef genoot ik meer dan ik vooraf had verwacht. Ik weet dat veel mensen toch een voorkeur voor het eerste seizoen houden, maar ik heb deze nieuwe afleveringen werkelijk verslonden. Ik vond de vier acteurs fantastisch en vond het geniaal hoe alle personages afschuwelijk en tegelijkertijd zo herkenbaar menselijk waren. Dat de ‘beef’ dit keer niet alleen tussen de twee koppels, maar eigenlijk tussen iedereen hing en overal voor ravage zorgde, werkte goed. En ook het gevoel dat we eigenlijk allemaal verliezen in deze vermaledijde ‘late stage’-kapitalistische wereld raakte bij deze freelance journalist (die in eigen beheer een nieuwsbrief en podcast produceert in de hoop zo haar inkomsten wat aan te vullen) een gevoelige snaar. (Netflix)

• The Narrow Road to the Deep North - Officieel komt deze Australische serie met Jacob Elordi uit 2025, maar omdat wij The Narrow Road to the Deep North tot dit jaar niet (legaal) konden kijken, zet ik ‘m op deze lijst. Niet in de minste plaats omdat het, samen met Widow’s Bay, de enige serie is die in de eerste zes maanden van dit jaar van mij vijf sterren heeft gekregen. Elordi speelt een Australische man die terugkijkt op zijn gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog in Azië en de hartstochtelijke affaire die hij voor de oorlog had. Ik was niet alleen volledig geïnvesteerd in het meeslepende liefdesverhaal, maar zal de snoeiharde en moeilijk te kijken scènes in de jungle nooit meer vergeten. (Videoland)

• Bait - Een van de wildste ritten die ik tot nu toe dit jaar heb gemaakt met een serie. Want Bait deed op geen enkel moment wat ik verwachtte, en dat maakte het zo’n feest om naar te kijken. Als Riz Ahmed dankzij deze serie straks echt wordt verkozen tot de nieuwe James Bond, ben ik niet eens verbaasd (al denk ik niet dat hij de rol zou willen). De Brits-Pakistaanse acteur liet in de door hem geschreven serie niet alleen zien dat een smoking hem goed staat, maar ook dat hij een uiterst veelzijdig acteur is. Dat laatste was natuurlijk de minste verrassing, de man heeft immers een Oscar. Wel verrassend? De gastrol van Patrick Stewart als afgehakt varkenshoofd. Nogmaals: wilde rit, geweldige serie. (Prime Video)

• The Pitt, S2 - Net als vorig jaar, en waarschijnlijk de komende jaren, staat The Pitt in deze lijst. Ook het tweede seizoen over de medewerkers van de spoedeisende hulp in Pittsburgh was weer meeslepend, aangrijpend en op momenten zenuwslopend. Het eerste seizoen schuwde de grote (Amerikaanse) maatschappelijke problemen al niet, en dit seizoen deed er wat mij betreft nog wat dappere schepjes bovenop met als toppunt een bezoekje van twee ICE-agenten aan de eerste hulp dat goed liet zien hoe onmenselijk en ronduit idioot deze lui te werk gaan. ‘Ook The Pitt is een serie die ons iets leert over de wereld, en ons vooral heel veel menselijkheid kan bijbrengen’, schreef ik daarom in januari. Dat de serie daarnaast ook eigenhandig verantwoordelijk lijkt voor de nieuwste trend in Hollywood om jaarlijks terug te keren met nieuwe seizoenen en afleveringen, maakt het helemaal een van mijn favoriete series van het moment. (HBO Max)

• Mocros - Het blijft een beetje bevreemdend om een Nederlandse serie zo sterk te vinden, dat-ie in mijn jaarlijstje komt. Al gebeurt het de afgelopen jaren standaard, dus is het de hoogste tijd dat ik eraan wen dat in ons land ook steengoede dingen worden gemaakt. Want dit rijtje bevat weer een Nederlandse titel die op geen enkele manier onderdoet voor de andere, internationale series op de lijst. Mocros is een serie die precies weet wat het is, en wat het wil vertellen. Scherp, grappig en vooral ook heel leuk dankzij de vriendengroep waar je het liefst zelf onderdeel van uit wilt maken. Als ik een jaarlijstje zou maken met de leukste, interessantste interviews die ik tot nu toe heb gedaan in 2026, dan zou mijn gesprek met makers Sahil Amar Aïssa en Shariff Nasr daar trouwens ook op staan. Bovenaan waarschijnlijk. (NPO Start)

• A Knight of the Seven Kingdoms - Eerlijk? Ik had weinig zin in een nieuwe Game of Thrones-serie. Maar A Knight of the Seven Kingdoms wist me binnen een paar minuten al over de streep te trekken. De humor, het enorme hart van hoofdpersoon Dunk (Peter Claffey), de hoge schattigheidsfactor van zijn tegenspeler Egg (Dexter Sol Ansell), de vriendschap, de dansende Baratheons en zowaar menselijke (en inspirerende) Targaryens, wat een feest! Het was zelfs allemaal zo gemoedelijk en leuk dat het moment waarop de serie alsnog een meeslepend ridderverhaal werd, bijna als een verrassing kwam. Ik hoop oprecht dat deze serie heel snel weer terugkomt. Ze waren in januari al het tweede seizoen aan het filmen, dus wie weet! (HBO Max)

• Heated Rivalry - Ook deze serie kwam vorig jaar al uit, in Noord-Amerika, maar omdat wij ‘m pas in 2026 kregen, mag-ie op deze lijst. Over Heated Rivalry, de sexy serie over twee heimelijk verliefde ijshockeyers, was online al zoveel te doen voordat de titel bij ons te zien was, dat ik eigenlijk verwachtte dat het wat zou tegenvallen. Maar niets was minder waar. Het is niet alleen een heerlijk meeslepend en ongegeneerd romantisch en (inderdaad) vreselijk sexy liefdesverhaal, maar ook een serie die ons allemaal leek te tonen dat we positieve, hoopgevende verhalen nodig hebben. Een genot. (HBO Max)

• Industry, S4 - Een ‘onvervalste thriller’, zo omschreven makers Mickey Down en Konrad Kay het vierde seizoen van hun hitserie. Het was een seizoen waarin de serie zich, na de sluiting van handelsbank Pierpoint in het vorige seizoen, helemaal opnieuw kon uitvinden. En dat deden de makers dan ook. Het voelde zelfs bijna als een heel andere serie. In je vierde seizoen zo’n rigoureuze stap zetten, mag je behoorlijk dapper noemen, maar wat mij betreft pakte het wonderwel uit. Want de wereld van Industry was plots een stuk groter, en raakte aan meer facetten van de maatschappij dan enkel de financiële wereld. De cast was zoals altijd uiterst sterk, en vooral Kit Harrington liet wat mij betreft zien dat hij kan ACTEREN. Nu al zin in het laatste seizoen. (HBO Max)

• Tip Toe - In mijn vorige nieuwsbrief stond deze serie nog in het ‘ga ik ook proberen’-lijstje en nu heeft Tip Toe al een plek veroverd in het ‘de beste series van 2026 tot nu toe’-overzicht. Want ook met zijn nieuwste wist Russell T Davies me weer omver te blazen. De serie, over een misverstand tussen twee buren dat afschuwelijk (AFSCHUWELIJK) uit de hand loopt, is confronterend, aangrijpend en schokkend maar tegelijkertijd ook luchtig, grappig en op momenten bijna hartverwarmend. Een uiterst knappe combinatie die maakt dat je enorm geïnvesteerd raakt in de personages, ook al weet je waar het heengaat. Iets waar Davies altijd zo ontzettend goed in is. De serie zit vol met indrukwekkende, vurige speeches over de zorgwekkende staat van de wereld, en de groeiende angst in de lgbtq+-gemeenschap over de toenemende, online volop aangewakkerde queerhaat. Een dwingende kijktip dus. En een serie die me nog lang zal bijblijven. (Lees mijn recensie bij NRC) (HBO Max, in België vanaf augustus te zien)

• The Bear, S5 - Eerlijk? Eigenlijk is het laatste seizoen van The Bear niet het volledige seizoen zo goed als de andere titels op deze lijst. Zoals ik in de vorige nieuwsbrief al schreef, vond ik de eerste afleveringen zelfs frustrerend. Maar toen deed The Bear waar het zo goed in is: het greep me. Aflevering zeven is zonder twijfel een van de beste van de hele serie. Aflevering acht had wat mij betreft korter gekund (of helemaal achterwegen gelaten kunnen worden?), al vond ik de groei die Richie (Ebon Moss-Bachrach) als personage heeft doorgemaakt, werkelijk prachtig en wil ik uren naar Sydney (Ayo Edebiri) en haar vader kijken. Over Carmy’s (Jeremy Allen White) toekomstplannen, of eigenlijk vooral de manier waarop hij een sollicitatiegesprek aanvliegt, heb ik wel mijn twijfels. Al met al was The Bear ook dit seizoen op momenten het beste wat televisie te bieden heeft, dus mag de serie op deze lijst. (Nu op Disney+) [Luister binnenkort naar Skip Intro+, nu als extraatje bij een betaald abonnement op deze nieuwsbrief, waarin Alex en ik het seizoen bespreken.]

Dat was het voor nu. 11 series uit 2026 die ik dus hartstikke goed vond. Een mooie score. Hoeveel er de komende maanden nog bij gaan komen, is wel de vraag. Een die ik in de volgende nieuwsbrief (de laatste voor de zomerstop) zal proberen te beantwoorden, wanneer ik vooruit ga blikken na de rest van het seriejaar.

Tot het zover is, hieronder nog een paar nieuwe serietips.

Veel kijkplezier,

Anke

ps. Morgen nemen Alex en ik een nieuwe Skip Intro op waarin we óók de beste series van 2026 tot nu toe gaan bespreken. Houd je podcast feed dus in de gaten!

[Volg me op Instagram of BlueSky voor serienieuwtjes en recensies tussen de nieuwsbrieven door.]

Share

Leave a comment

Lees je deze nieuwsbrief met plezier? Steun me dan zodat ik meer tijd heb om te schrijven. Met een betaald abonnement (al vanaf 2,50 p/m) steun je me doorlopend, én krijg je ook serieuze EXTRA’S. Zo ontvang je als dank:

• een persoonlijke, op maat gemaakte serietip van mij.

• toegang tot de pagina’s waar alle serietips per streamer verzameld zijn.

• iedere maand de nieuwste aflevering van Skip Intro+ in je inbox.

Geef je abonnement daarom nu alvast een upgrade:

Eenmalig steunen? Dat mag uiteraard ook. (Doneren kan hier.)

• What It Feels Like for a Girl - Deze Britse serie, die vorig jaar al in Engeland uitkwam, vertelt het rauwe (maar niet grauwe) coming of age-verhaal van Byron (Ellis Howard), een queertiener in een plaatsje in het midden van het land dat te klein en te bekrompen is voor al diens dromen. De serie is gebaseerd op de memoires van journalist en transvrouw Paris Lees, die de scripts zelf schreef, en kijkt naar de heftige maar ook enerverende jaren voor haar transitie. Een periode vol drugs, (betaalde) seks en gebroken harten waarin Byron, met behulp van een groepje outcasts, loskomt van een pijnlijke, onbegrepen jeugd. Dit gaat niet altijd op de meest conventionele manier, of door de beste keuzes te maken. En Byron is ook niet altijd een likeable personage (dat hoeft ook niet), maar wel altijd vreselijk dapper en prettig sarcastisch. (Nu op Videoland).

• No Tengo Miedo (I’m Not Afraid) - Deze serie, een nieuwe adaptatie van het bekende boek van de Italiaanse schrijver Niccolò Ammaniti, speelt in 1986 in een klein Mexicaans dorpje dat lijdt onder een mislukte koffiebonenoogst. Het dorpje ligt, volgens de spookverhalen van de oudere kinderen, naast een bos dat behekst is en waar kinderen in verdwijnen en worden opgegeten. Iets dat de jonge Miguel niet echt gelooft, tot hij op een dag een jongentje vastgebonden in een waterput aantreft. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van de kinderen, en is volgens de recensies die ik las een mooi coming of age-verhaal gecombineerd met een spannend mysterie. (Nu op Netflix)

• The Hawk - Ik vermoed dat golf een populaire sport is onder de Amerikaanse comedians, want na Owen Wilsons Stick (Apple TV+) heeft nu ook Wil Ferrell zijn eigen golfserie. Ferrell, die de serie overigens ook bedacht, speelt Lonnie ‘The Hawk’ Hawkins, een voormalige golfkampioen die hoopt zijn carrière weer nieuw leven in te blazen maar concurrentie krijgt van zijn eigen zoon. Farrells ‘The Hawk’ is, in tegenstelling tot Wilsons ietwat treurige personage in Stick, echt een typetje dat zo lijkt te zijn weggelopen uit een SNL-sketch. Hij heeft een bos platinablonde krullen en draagt felgekleurde outfits (inclusief rode string). Ik heb zelf altijd wat moeite om echt te genieten van Farrells humor (al vind ik de man zelf, zeker na de documentaire Will & Harper, erg sympathiek), maar ik ga de serie wel recenseren en dus kijken. Ben benieuwd. (Vanaf 16 juli op Netflix)

• Lucky - Anya Taylor-Joy (The Queen’s Gambit) speelt Lucky, een jonge vrouw die op de vlucht moet voor zowel de FBI als een stel levensgevaarlijke misdadigers aan wie ze geld verschuldigd is. De serie is van Apple TV+, dus wordt haar vader gespeeld door Timothy Olyphant en haar ex-schoonmoeder door Annette Bening. Ik ben wel benieuwd of deze serie het ‘boeven op de vlucht’-genre weet te ontstijgen. Proberen dus. (Vanaf 15 juli op Apple TV+)

• De nominaties van de Emmys werden gisteren bekendgemaakt en dankzij het wonder dat het internet heet, kon ik live meekijken hoe Liza Colón-Zayas (The Bear) en Jeff Hiller (Somebody Somewhere) de namen en titels oplazen. Nu mochten ze alleen de genomineerden voor de hoofdcategorieën onthullen, dus zagen we helaas niet live hoe Hiller - die vorig jaar een Emmy won voor Somebody Somewhere - reageerde op zijn eigen nominatie voor beste gastrol in Pluribus. Maar we hoefden gelukkig ook niet toe te kijken toen Colón-Zayas zich realiseerde dat zij dit jaar niet genomineerd is voor haar toch echt wel mooie rol in The Bear. Ze was overigens niet de enige acteur van deze serie die is genegeerd door de leden van de Television Academy, want van de vaste cast van The Bear kreeg alleen Ayo Edebiri een nominatie. Duidelijk minder liefde voor deze serie dus, al was het nog altijd meer dan Industry kreeg. Want opnieuw besloten de Emmy voters de Britse serie geen enkele nominatie te geven. Bizar. Ook Half Man kreeg bijzonder weinig, ondanks dat het de opvolger was van Baby Reindeer dat een paar jaar geleden juist volop in de prijzen viel. Richard Gadd is overigens wel genomineerd in de categorie beste bijrol. Verrassend maar dan op een heel goede manier is de nominatie voor Riz Ahmed voor zijn hoofdrol in Bait. De serie kreeg verder dan weer geen enkele andere nominatie, wat stom is.
  Ook opvallend is het feit dat Your Friends and Neighbours genomineerd is voor beste dramaserie (iets dat sowieso vreemd is), maar verder geen enkele andere nominatie heeft. Dat terwijl Task juist in de categorieën beste script, beste regie, beste mannelijke hoofdrol (Mark Ruffalo) en beste mannelijke bijrol (Tom Pelphrey, hoera!) voorkomt, maar geen nominatie kreeg voor beste dramaserie. Iets waar ik het uiteraard enorm mee oneens ben. Wel helemaal tevreden ben ik met de 25 noms voor The Pitt en de 24 voor Hacks. En ik ben uitgelaten over de 19 nominaties voor Widow’s Bay (Matthew Rhys, die ook genomineerd is voor The Beast in Me, is de eerste acteur in dertig jaar tijd die twee keer in één jaar genomineerd is voor een hoofdrol), de 19 voor Pluribus en de 16 voor het tweede seizoen van Beef. Ook het feit dat Matthew Rhys zijn dubbele nominatie kon vieren met zijn vrouw Keri Russell, die een nominatie kreeg voor haar rol in The Diplomat, was er een om blij van te worden (al heb ik die serie al zo lang niet meer gezien dat ik geen idee had dat het een dramaserie was…).
  De beste dramaserie-categorie, de belangrijkste prijs van de avond, is er dan weer wel een om je wenkbrauwen bij te fronzen, want naast Pluribus, The Pitt en The Diplomat (waar ik weinig mee heb, maar wat veel mensen geweldig vinden), en de terechte nominaties van A Knight of the Seven Kingdoms (dat verder opvallend weinig kreeg en bizar genoeg geen enkele nominatie voor de acteurs mocht ontvangen) en The Gilded Age (dat inderdaad een sterk seizoen had), staan ook Slow Horses, Paradise en dus Your Friends and Neighbours erin. Nu ben ik nog steeds dol op Slow Horses en kan ook Paradise me best bekoren, maar ik had best een aantal series kunnen oplepelen die deze plekken dit jaar meer hadden verdiend… De Emmys worden 18 september uitgereikt. Ik ben nu al benieuwd.

• Opvallend trouwens: twee van de nominaties die The Pitt kreeg, zijn voor acteurs in gastrollen die zichzelf hiervoor hebben ingeschreven. Acteurs Brittany Allen, die de terminaal zieke Roxy speelde, en Jeff Kober die dr. Robby’s motorvriend Duke was, werden namelijk door HBO Max niet meegenomen in hun officiële Emmy-campagne. Dus besloten ze het zelf te doen. Met succes. Het is iets dat vaker is gebeurd trouwens, Carice van Houten, Alfie Allen en Gwendoline Christie schreven zichzelf jaren geleden ook in voor hun rollen in Game of Thrones, en werden ook genomineerd. Dat een streamer of studio niet alle acteurs kan inzenden, zeker in series met een cast zo groot als The Pitt of GoT, is te begrijpen. Maar in het geval van Allen en Kober vind ik het vreemd gezien hun aanzienlijke en in het geval van Allen behoorlijk aangrijpende rollen. Allen vertelde website Variety dat een nominatie als deze niet alleen eervol is, maar ook ongelooflijk veel doet voor een acteercarrière. Een week geleden kon ze nog geen agent krijgen, nu stond haar telefoon direct roodgloeiend. Ik hoop dat ze alle twee straks een Emmy winnen.

• Ik had het in de vorige nieuwsbrief over hoe het bingemodel van Netflix ervoor zorgt dat een serie als The Boroughs geen tijd krijgt om te groeien voordat het wordt gecanceld. Deze week kwam ik een super interessant draadje tegen op Bluesky waarin een tv-schrijver uit Hollywood heel goed uiteenzet waarom bingen ooit positief was (in het kort: toen series nog lineair op tv werden uitgezonden, miste je nog weleens een aflevering. De komst van dvd-boxen maakte het heel makkelijk om alles in te halen, op tijd voor een nieuw televisieseizoen), en hoe het model op de streamers de televisieserie juist schade heeft berokkend (in het kort: veel series zijn nu acht urige films, en worden niet gemaakt om lang te lopen). Het blijft toch interessant, dat hele bingemodel, en iets waar ik in een latere nieuwsbrief vast weer eens op terugkom.

Tot slot…

…nog even over de mooie manier waar de acteurs van The Pitt hun Emmy-nominaties vierden:

Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en serie- of entertainmentnieuws? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met zo’n 5000 abonnees en 6000 tot 9000 views per editie? Neem vooral contact met me op!

Neem contact op

I Like To Watch wordt (zonder AI) gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens. Met dank aan Hans Klis.