#46 Je bent niet introvert. Je bent ook niet extravert.

Leestijd: 7 minuten

Hoi, ik ben Xandora. In House of Motivation schrijf ik over dingen waar ik zelf steeds tegenaan loop in mijn leven, zoals uitstelgedrag, perfectionisme en motivatie. Elke week vind je hier een nieuw onderwerp rondom zelfontwikkeling, met inzichten en ideeën waar je meteen iets mee kunt. Meld je hier gratis aan!

Gratis aanmelden

Hey,

Leuk dat je er weer bent.

Het is hartje zomer en iedereen staat buiten in de tuin. Ik kom net aangelopen en laat mijn ogen glijden over alle aanwezigen. Poeh, dat zijn er veel. De muziek staat hard aan, er rent een hond rondjes in de tuin. Tot overmaat van ramp besluit mijn vriend Jonathan dat het een goed idee is om onze komst keihard aan te kondigen, waardoor er ineens een hoop vreemde ogen op ons gericht zijn.

Mijn hartslag schiet meteen omhoog, mijn wangen worden rood en ik ben in gedachten al de uitgang aan het zoeken. Ik laat mijn blik door de tuin heen glijden en kom tot het besef dat ik niemand ken. Bijna dan, gelukkig zie ik wat vrienden van Jonathan staan. Mijn vriend gaat iedereen af om persoonlijk gedag te zeggen, ik laat het bij een ‘Hoi allemaal!’ en schuivel snel naar het groepje met mensen die ik al een beetje ken. Ik ben veilig, voorlopig althans.

Aan het einde van de avond komt de gastheer naar me toe, die ik die avond voor het eerst heb ontmoet, slaat z’n arm amicaal om me heen en roept zo hard dat iedereen in een straal van 5 kilometer het kan horen: ‘Zo, jij bent wel een stille he mop? Je moet echt je mond open leren doen, je kent ons nu toch?’ Ik word overspoeld door een diep gevoel van schaamte. Ik weet ook wel dat ik mezelf niet heb laten zien op deze verjaardag, tussen al deze mensen die ik niet ken. Maar nu ik ten overstaan van iedereen terecht ben gewezen, voel ik me nog veel ellendiger dan daarvoor.

Een paar weken later. Het einde van de zomer nadert, maar het is nog ontzettend lekker weer buiten. Perfect voor een festival. Het terrein is groot maar overzichtelijk, overal schitteren mooie en kleurrijke versieringen, ik ben met mijn lieve vriendinnen en de muziek heeft een hele lekkere melodie. We vinden een verhoging waar we op klimmen en demonstreren allerlei dansmoves aan elkaar (doe de grasmaaier!). Ik voel me licht, zelfverzekerd en ontspannen in de menigte. Ik klets er regelmatig op los met vreemden, vind alles gezellig. M’n batterij raakt maar niet leeg.

Je denkt misschien dat dit twee verschillende personen zijn waar ik het hierboven over heb, maar niks is minder waar. Ik ben het allebei. Er zijn dagen waarop ik me helemaal niet sociaal voel, ik geen zin heb in mensen die ik niet ken en het liefst lekker op de bank lig met een dekentje en m’n kat op schoot. Maar er zijn ook dagen dat ik me heel erg op m’n gemak voel in sociale situaties, ook bij vreemden, en als laatste wegga van een huisfeest.

Ik heb, zeker toen ik jonger was, heel vaak gehoord dat ik “verlegen” ben. Te stil. Terwijl mijn vriendin, die ik ken sinds mijn tiende, mij denk ik absoluut niet zo zou omschrijven. Maar ik ken ook mensen die juist hoorden dat ze te “aanwezig” waren, die regelmatig de klas uitgestuurd werden omdat ze teveel praatten.

Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag; ik was zeker anders. En laat dan nou precies hetgeen zijn dat je als kind niet wilt zijn. Het heeft mij in ieder geval een hele vervelende tijd op school bezorgd. Maar ook als volwassene gebeurt het nog regelmatig dat mensen denken dat ik introvert ben. Terwijl het simpelweg niet zo zwart-wit is.

Vanuit de maatschappij wordt vaak gedacht dat je óf introvert bent, óf extravert. En beter gedraag je je daar ook exact naar. Wijk je af van dat standaard beeld, dan val je meteen op. We plaatsen mensen het liefste in hokjes, maar natuurlijk werkt dat in de praktijk niet zo.

Carl Jung, de psycholoog die deze termen introduceerde, zei zelf al dat niemand volledig het één of het ander is. De meeste mensen bewegen ergens tussen die twee uitersten in. Daarom herken je altijd iets van beide kanten, ook als je denkt dat je “duidelijk” één type bent.

En hoe zit het dan met hoogsensitiviteit? Vorig jaar schreef ik een nieuwsbrief over hoogsensitiviteit. Introversie en hoogsensitiviteit lijken op elkaar, maar ze zijn niet hetzelfde. Een hoogsensitief persoon verwerkt zintuiglijke en emotionele prikkels dieper dan gemiddeld. Dat kan gepaard gaan met introversie, maar hoeft niet. Er zijn hoogsensitieve extraverten, en er zijn introverten die helemaal niet snel overprikkeld raken.

Introversie gaat over energie. Hoogsensitiviteit gaat over verwerking. Twee verschillende dingen, die allebei vragen om een andere manier van leven.

Susan Cain beschrijft persoonlijkheid in haar boek Quiet Power als een soort elastiek:

We are born with temperaments, the tendency to act and feel in specific ways, and we cannot switch our temperaments at will. Yet we can stretch ourselves. The sensitive and cautious can learn to act boldly. The impulsive and outspoken can learn to delay gratification and be diplomatic. I like to think of this as a Rubber Band Theory of personality.

Je kunt dus bepaald gedrag vertonen, zoals verlegenheid, maar volgens Cain kan je ook prima je comfortzone uitbreiden. En zoals ze het mooi zegt:

Never use introversion as an excuse to avoid trying something new.

Het is natuurlijk heel makkelijk om nee te zeggen tegen feestjes, omdat je ‘nou eenmaal introvert bent’. Het is ook makkelijk om het als excuus te gebruiken om nooit je veilige zone uit te hoeven gaan. Low risk, low reward. Zoek je wel de rek af en toe op door wel de dingen te doen die je spannend vindt (binnen je eigen grenzen), dan kan de beloning wel eens erg hoog zijn. High risk, high reward.

Deze rek geldt trouwens voor beide kanten.

Introverten kunnen prima leren presenteren, netwerken of een zaal toespreken. Extraverten kunnen leren stilte te verdragen, dieper te luisteren, en een gedachte uit te werken voordat ze die uitspreken.

De truc is weten hoe ver je kunt rekken voor je knapt.

In Quiet Power beschrijft Susan Cain een aantal simpele maar sterke manieren om hier bewuster mee om te gaan. De tips uit haar boek zijn erg toegespitst op introversie, maar ik heb ze wat breder uitgedacht.

Ook voor extravertere mensen kan het helpen om bewust ruimte voor jezelf te plannen in een week. Door altijd maar leuke dingen te plannen en veel te doen, kun je jezelf makkelijk voorbij rennen en betaal je daar meestal op een harde manier op een later moment alsnog de prijs voor.

Grappig genoeg zoeken we vaak iemand die op ons lijkt, maar juist het tegenovergestelde kan enorm goed werken, zowel privé als in werk. Ying en yang!

Ik zit zelf in sociale situaties vaker aan de introverte kant van de schaal, terwijl mijn vriend juist aan de andere kant zit en goed is in energie brengen in een groep. Hij loopt een kamer in en trekt mensen meteen mee. We hebben samen een bedrijf, en ook daarin zie je dat we anders werken. Hij bewaakt tempo en overzicht, ik ga de diepte in en werk dingen uit. Juist dat verschil maakt het sterk.

Je hoeft niet overal iets van te vinden of altijd aanwezig te zijn. Soms zit de kracht juist in spreken op het juiste moment, en soms in een stap terug doen.

Als je vaker naar de introverte kant beweegt, betekent dat dat je op belangrijke momenten wél naar voren moet stappen, ook als dat spannend is.

Maar als je juist sneller naar de extraverte kant neigt, zit de uitdaging vaker in het tegenovergestelde, even niets zeggen, ruimte laten voor een ander, of een idee eerst laten landen voordat je het deelt.

Leave a comment