Hoe meer ik ‘rondhang’ in de natuur, hoe dichter ik bij mijn intuïtie kom. Ik heb de afgelopen jaren geleerd om steeds meer te vertrouwen op het onderliggende gevoel dat alles op zijn plek terecht komt en daar blijkbaar hoort te zijn. En grappig genoeg is dat gevoel het sterkst tijdens een wandeling in het bos. Ver weg van afleidende input kan ik mijn eigen stem weer horen.
Welkom in het Oerbos:
Een nieuwsbrief over human rewilding, natuurbeleving en leven met aandacht. In Het Oerbos schrijf ik over mijn zoektocht naar een wildere, natuurlijkere manier van leven. Niet als expert, maar als medereiziger. Je bent welkom om je eigen ervaringen en gedachten te delen in de reacties.
Ben je hier voor het eerst? Abonneer je en ga mee verdwalen in het Oerbos.
Blijf dwalen,
Dimitri Lambermont
Het zijn de momenten waarop ik eindelijk uit mijn hoofd weet te komen en mijn gevoel het compleet mag overnemen. Trust the process zoals sommigen zouden zeggen. We zien wel. En anders kijken we nog even, zoals het ondertussen mijn lijfspreuk is geworden. De oplossing komt vanzelf wel een keer langs. Gewoon een kwestie van geduld. En geniet ondertussen maar gewoon van het moment. Forceren werkt toch niet. Hang loose.
Zo komt ook je natuurverhaal vaak gewoon vanzelf. Juist door al je plannen los te laten. Door het rationele te verlaten en te vertrouwen op het moment. De meeste van onze verhalen beginnen toch met een rationeel plan. Ik ga nu wat schrijven. Lekker in je koppie zitten. Je bedenkt een onderwerp, een volgorde en een einde. Maar die aanpak werkt niet altijd. Soms moet je gewoon een beetje voor je uit pruttelen. En vertrouwen.
Hoe minder je forceert, hoe meer alles de vrijheid heeft om te lopen. Je gedachten. Je concepten. Alles waar je rationeel niet meer uitkomt. Het komt vanzelf als je het moeten loslaat. Als je gewoon wandelt en wel ziet waar je voeten je vandaag weer brengen.
Deze oefening nodigt je uit om lekker te freestylen. Gewoon laten gebeuren wat er gebeurt. Laat je wandeling het verhaal bepalen. Na iedere stap schrijf je precies één regel. Zonder na te denken over structuur. Zonder je druk te maken over waar het heen gaat.
Door bij elke stap, één zin te schrijven, blijf je ook mooi in het moment. Wat overkomt me NU? Wat voel ik NU? Wat vertellen mijn zintuigen me NU? Probeer vooral niks te verklaren of uit te leggen. Je hebt maar één zin per stap. Beperk je tot indrukken. Schetsen. Momenten. Het hoeft niet te kloppen. Alleen je hersenen maar een beetje losser maken.
Eén stap per keer is ook lekker traag. Alle tijd om heel veel kleine details te zien of juist in het grote plaatje te duiken. Je stapt niet blindelings voorwaarts met je ogen op je voeten, omdat je vijf kilometer binnen een uur moet afleggen. Maar, één stap per keer. Even registreren. Even schetsen. En de volgende stap. Uiteindelijk zal er wel een rode lijn verschijnen. Of niet. Allemaal goed. Iedere stap wordt een zin. Iedere zin een afdruk van jouw aandacht op dat moment.
Deze oefening geeft je alle ruimte. Je laat je verhaal niet leiden door je gedachten, je rationele hersentjes, maar door je voeten. Iedere stap is een nieuw begin. De wandeling bepaalt het ritme. Jij hoeft alleen maar te volgen.
De vorm is aan jou. Een gedicht. Een verslag. Een verzameling losse observaties. Je kunt er zelf wat van maken. Je verhaal hoeft nergens naartoe te gaan. Je zult merken dat je aandacht verschuift. Je bent minder bezig met een mooi verhaal en meer met het ritme van bewegen en waarnemen.
Zoek een plek waar je rustig kunt wandelen. Neem een notitieboekje en een pen mee.
Loop langzaam.
Na iedere stap schrijf je precies één regel. Die regel mag een waarneming zijn, een vraag, een herinnering of één enkel woord.
Daarna zet je weer één stap.
En schrijf je opnieuw één regel.
Ga zo door tot je een bladzijde hebt gevuld of totdat je wandeling eindigt.
Je mag niets schrappen.
Je leest niet terug terwijl je loopt.
Je denkt niet vooruit.
Lees je tekst pas wanneer je weer thuis bent.
Op welk moment begon de wandeling mij te schrijven, in plaats van andersom?
Deze oefening maakt deel uit van een reeks. Elke oefening is een uitnodiging om opnieuw contact te maken. Met jezelf. Met de natuur. Met wat echt is. Neem dus je tijd. Laat verwachtingen los. En kijk wat er gebeurt als je iets probeert, zonder oordeel.
Heb je iets bijzonders ervaren? Een inzicht, een moment van verwondering, of juist weerstand? Ik hoor graag van je.
Reageer op deze post of deel hem met je vrienden. Jouw verhaal kan weer iemand anders inspireren om naar buiten te gaan.
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.