Mijn frustratie met slaaptraining en je kind laten huilen

Heb je weleens gehoord van de ‘cry it out’ methode? De ‘cry it out' methode wordt vaak aangeraden tijdens slaaptrainingen als ouders het even niet meer weten. Het komt er op neer dat je je kind net zo lang laat huilen tot het slaapt.

Als ik over deze methode lees gaat het bij mij van binnen koken. Ik kon zelfs bijna niet meer doorlezen toen ik deze passage las in het boek ‘De thuisblijfvader’ van Tim Gouw. Het volgende stuk gaat over het moment dat ze gaan samenwerken met een slaapcoach genaamd Rebecca en dat ze hun dochter Vera meer dan een uur lang alleen laten huilen:

“Wanneer ik terugkom, is Vera nog steeds aan het huilen. We zijn inmiddels ruim een uur verder. Ik herinner mij dat ik ergens heb gelezen dat drie kwartier het maximum is dat je een kindje mag laten huilen bij het naar bed gaan. Ik twijfel hoe ik die informatie het beste bij Rebecca kan aankaarten. Zij is hier immers de expert en gezien de hele situatie voelt het toch wat vrijpostig om nu de wijsneus uit te gaan hangen. En dan opeens is het stil. Niemand durft meer wat te zeggen. Zou het gelukt zijn? Stilte is goed, stilte kan betekenen dat ze slaapt.

Dit is nieuw terrein voor ons. Eerder besloot altijd een van ons dat het genoeg was, dat het gekrijs de menselijke maat te buiten ging, en stormde naar binnen om daar een betraande en afgepeigerde baby aan te treffen. Zelf waren we er meestal niet veel beter aan toe. Maar nu is het dus stil, zonder onze tussenkomst! Geen troostmelkje, geen paniekerige ritjes in de kinderwagen, zelfs geen speentje terugstoppen. Rebecca maakt een notitie in de Excelsheet en drukt ons nogmaals op het hart om vol te houden. We keuvelen wat door, opgelucht dat deze slaap-engel ons nu al zoveel gebracht heeft.”

Op dit moment wil ik het boek wegleggen maar toch lees ik verder:

“Over slaaptraining, en dan met name de ‘Cry it out’-methode die wij hanteren is Emily Oster in haar boek ‘Cribsheet’ helder: onderzoek wijst uit dat deze ‘effectief is om de nachtelijke slaap aan te moedigen. Er zijn aanwijzingen dat het gebruik van deze methode positieve gevolgen heeft voor ouders, waaronder minder depressie en een betere algemene geestelijke gezondheid. Er zijn geen aanwijzingen voor schade aan zuigelingen op lange of korte termijn; er is enkel bewijs van voordelen op korte termijn ongeacht de precieze uitvoering van de methode.”

WHAT. THE. ACTUAL. FUCK.

Ok. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik absoluut niet wil haten met het quoten van dit stuk uit het boek. Ben namelijk dankbaar voor het boek van Tim Gouw en het feit dat hij (net als ik) zijn verhalen als vader deelt. Het lezen riep een intens gevoel bij me op en was het waard om over te schrijven. Dus bedankt Tim dat je creativiteit in me wakker hebt gemaakt met dit boek.

Ook kan ik begrijpen dat je hier voor kiest. Dat je hulp inschakelt als je het even niet meer weet en een enorme behoefte aan rust en slaap hebt. Helemaal bij een huilbaby bijvoorbeeld.

Maar wat Emily Oster schrijft in haar boek ‘Cribsheet' snap ik echt niet en lijkt me echt schadelijk.

Effectief om de nachtelijke slaap aan te moedigen? Terwijl de cortisol verder raast en de schade al is gedaan? Positieve gevolgen voor ouders? Ja duh! Geen schade voor de lange of korte termijn zuigelingen? HOE KAN DAT?

Zodra mijn gevoel is uitgeraasd accepteer ik dat er dus blijkbaar ook onderzoeken zijn die geen schade vinden in het laten huilen, iets wat ik lastig kan accepteren.

Ik kan er dus empathie voor opbrengen maar toch gaat er een gevoel van ongeloof, onrechtvaardigheid, boosheid en frustratie door me heen als ik dit lees.

• Ongeloof omdat ik gewoonweg niet kan begrijpen dat ouders dit kunnen doen. Hoe kunnen ouders hun kind zo lang in stress en nood laten verkeren?

• Boosheid en frustratie omdat we zoveel moeite hebben gestoken in het direct reageren op Lou’s gehuil, haar troosten, haar liefde geven. En dan komt de cry-it-out methode, die lijkt te suggereren dat al die inspanningen niet nodig waren. Dat voelt als een klap in het gezicht. Het frustreert me ook omdat ik zelf traumatische ervaringen heb meegemaakt en ik wil koste wat kost voorkomen dat Lou iets soortgelijks ervaart.

• Onrechtvaardigheid omdat ik vind dat een kind hiermee dit niet verdient en voor mijn gevoel op de tweede plek komt. Eigenlijk zeggen de ouders het volgende: ‘wij kunnen niet omgaan met het hebben van een baby dat huilt en nog moet leren om te slapen’ en we willen rust.

Waarom denk ik dat kinderen in stress en nood verkeren als ze huilen? Nou, één van de eerste boeken die ik las over het ouderschap was ‘De onschuldige gevangene’ van Ingeborg Bosch. Daar staat dit in over kinderen laten huilen:

“Als je een baby stelselmatig lang laat huilen, zal hij later moeite hebben met stressregulatie en het omgaan met spanningen. Harvard-onderzoekers Commons en Miller leggen een directe relatie tussen het apart leggen en niet reageren op het huilen van baby’s en de ontwikkeling van PTSS. Ze formuleren het maar al te duidelijk: ‘Ouders moeten zich realiseren dat het onnodig laten huilen van baby’s de baby blijvend schade toebrengt. Het verandert hun zenuwstelsel op zo’n manier dat ze gevoelig worden voor toekomstig trauma.”

Ook Nina Mouton schrijft hierover in haar boek ‘Mild ouderschap’:

“Baby’s laten uithuilen is geen goed idee, ook al wordt het nog vaak door bijvoorbeeld kinderartsen aangeraden. Babyfoon uit, oordoppen in en laat ze maar huilen, het zal wel overgaan. Dat klopt. Na een tijdje zal het huilen overgaan, maar de cortisol (het stresshormoon) in het lijfje van de baby blijft nog uren verder razen.

Het gevolg van hoge levels van het stresshormoon in het lichaam van je baby is groot. Hoe je kind later met stress kan omgaan, is voor de rest van het leven ontregeld. Het wordt als het ware verkeerd ingesteld. En daardoor heeft je kind op latere leeftijd meer kans op psychische en gezondheidsproblemen. Daarnaast heeft het een negatieve invloed op de ontwikkeling van cognitieve functies en vaardigheden op het gebied van emotieregulatie en prikkelverwerking.”

Dit riep bij mij een paar vragen op:

• Kan dit één van de oorzaken zijn waarom er zoveel mensen worstelen met psychische problemen en een gedereguleerd zenuwstelsel?

• Zouden mijn opa en oma dit ook bij mijn ouders hebben gedaan en zijn ze mede daardoor ook gevoeliger geraakt voor mentale problemen?

Later las ik het boek ‘Ages and Stages: A Parent's Guide to Normal Childhood Development’ van Charles E. Schaefer and Theresa Foy DiGeronimo en ook zij schrijven over het laten huilen:

“Een huilende baby jonger dan 3 maanden moet je onmiddellijk oppakken. In dit stadium is de enige les die een huilende baby leert als zijn gehuil wordt genegeerd, dat de volwassenen in zijn wereld niet te vertrouwen zijn om voor hem te zorgen. Dus zet je zorgen over discipline de eerste 3 maanden helemaal opzij.”

Hier nog een stuk uit het boek ‘The Sovereign Child’ van Aaron Stupple:

“De uitdrukking “cry it out” klinkt alsof een baby een soort machine is, zoals een bladblazer die stopt omdat de benzine op is. Maar een baby is geen apparaat. Het is een mensje in nood. En in tegenstelling tot die bladblazer wordt een baby die zichzelf in slaap moet huilen gewoon aan haar lot overgelaten. Het probleem lijkt dan opgelost voor de ouder, maar niet voor de baby. Een baby is compleet afhankelijk.

Troost van een ouder is geen belemmering, maar juist broodnodig. En als we echt geloven dat een huilende baby iemand in nood is, dan doet het er eigenlijk niet toe of er wel of geen negatieve langetermijneffecten zijn. Ik neem ook een ibuprofen als ik flinke hoofdpijn heb, zelfs al is die hoofdpijn op de lange termijn misschien onschuldig. Het gaat erom dat je lijdt. En dat er dan iemand is die je helpt.”

En tot slot uit het boek ‘Wat is je overkomen?’ van Oprah Winfrey en Bruce Dr. Perry:

“Als baby’s huilen, hebben ze honger of dorst, zijn ze moe, is hun luier vies of willen ze worden aangeraakt. En aangezien ze zichzelf niet te eten kunnen geven en zelf niet hun luier kunnen verschonen, is huilen hun manier om weer in balans te komen, om ervoor te zorgen dat hun verzorger doet wat nodig is om hen weer in balans te krijgen. Het is een probleem wanneer de verzorger niet reageert. In plaats van dat de baby weer in balans komt – gereguleerd wordt – raakt hij meer van streek.”

Door deze vijf boeken werd dit voor ons één van de belangrijkste regels in het begin van ons ouderschap:

We laten Lou (in ieder geval de eerste 3 maanden) nooit alleen huilen.

We hebben deze regel eigenlijk gewoon altijd aangehouden, ook na 3 maanden. Soms merk je dat ze bijvoorbeeld in een bui van woede en verdriet even niets wil maar dan proberen we altijd snel wel weer contact te maken en er voor haar te zijn. Wij moeten haar immers leren om met die emoties om te gaan.

Iets wat veel ouders zullen herkennen is dat je soms door verhalen even niet meer weet of jij het nou goed of verkeerd aanpakt. Zo hoorde ik links en rechts weleens over de (naar mijn inziens) verschrikkelijke ‘cry it out’ methode die vaak wordt gebruikt bij slaaptraining.

Ik gebruik graag mijn logische verstand en probeer te kijken naar wat er daadwerkelijk gebeurt met je kind. Wil je dat je kind in een staat van stress verkeert, of kies je voor een benadering die rekening houdt met hun emotionele en fysieke welzijn?

Aangezien er dus duidelijk twee manieren van aanpakken zijn wil ik graag aan jou vragen:

Hoe kijk jij naar de cry it out methode en slaaptraining? Ik hoor graag jouw ervaringen en lessen als ouder.