Mutluluğun Sırrı: Yapmadan Yapmak

Genelde mutluluğu hep “bir sonraki” durakta arıyoruz. Bir sonraki başarıda, bir sonraki seyahatte, bir sonraki alışverişte ya da o “mükemmel” ilişkide... Ama fark ettiniz mi o durağa vardığımızda mutluluk çoktan bir sonrakine taşınmış oluyor.

Son zamanlarda şunu fark ettim: Mutluluğun bir sırrı varsa o da mutlu olmayı beklememektir.

Ben sabit durabilen bir insan değilim; karakterim, düşüncelerim ve varoluşum sürekli bir devinim içinde. Hayatın anlamının büyümekte ve deneyim elde etmekte olduğuna inanıyorum. Ancak bu “sürekli büyüme” arzusu, bazen insanı bitmek bilmeyen bir arayışın içine hapsediyor. Bir şeyi arıyoruz, bulduğumuzu sanıyoruz, sonra onun yetersiz kaldığını fark edip yeniden yollara düşüyoruz.

Modern dünya ise bu durumu daha da kötüleştiriyor. Hep daha fazlasını istememizi ve bizim buna layık olduğumuzu söylüyor. Sürekli bir şeyleri başarma, bir yerlere yetişme, birilerini tüketme halindeyiz. Sadece eşyaları değil; duyguları, insanları ve romantik ilişkileri bile birer “başarı kıstası” veya “tüketim nesnesi” haline getirdik.

Kendimi ne zaman dış dünyanın beklentilerine kaptırdığımı fark etsem aklıma Carl Jung’un şu sözünü getiriyorum: “Dışa bakan rüya görür, içe bakan uyanır.”

Bu süreçte karşıma çıkan ve beni çok etkileyen bir felsefeden bahsetmek istiyorum: Wu Wei. Kadim bir Taoist öğreti olan Wu Wei, “çabasız eylem” veya “yapmadan yapmak” anlamına geliyor.

Bu, hiçbir şey yapmadan yatmak demek değil. Aksine, hayatın ritmiyle uyumlanmak demek. Ne çok çaba, ne de tamamen çabasızlık... Yaşamın akışı içerisinde ritmik bir şekilde hareket etmek. Tıpkı bir nehrin akması gibi; nehir çaba sarf etmez ama denize ulaşır. Sadece akıştadır.

Kendi hayatımda bu ritmi yakalamak için şunları yapmaya çalışıyorum:

• Sadece ihtiyacım olanı tüketiyorum.

• Daha çok meditasyon yapıyor, uzun yazılar yazıyorum.

• Sosyalleşme baskısını üzerimden atıp sadece sevdiğim insanlarla, derin bağlar kuruyorum.

• Mutfakta yemek yaparken ya da evcil hayvanımla ilgilenirken o “an”ın içinde kayboluyorum.

  

Peki neden durmakta bu kadar zorlanıyoruz? Çünkü beynimiz bizi mutlu etmek için değil, hayatta tutmak için evrildi. Beynimizdeki dopamin, aslında “beklentinin” molekülüdür. Bize o elbiseyi alırsak veya o kişiyle birlikte olursak çok mutlu olacağımızı vaat eder. Ama o hedefe ulaştığımız an, dopaminin etkisi geçer ve bize yeni bir hedefe doğru gitmemizi söyler.

Buna karşılık, Daniel Lieberman’ın Beyin Daha Fazlasını İster isimli kitabında bahsettiği “Şu An” (Here and Now) kimyasalları var: Serotonin, oksitosin ve endorfin. Bunlar ancak yavaşladığımızda, elimizdekine şükrettiğimizde ve bir şeyleri tüketmek yerine “deneyimlediğimizde” salgılanıyor.

Dopamin (gelecek odaklılık) ve “şu an” kimyasalları (mevcut ana odaklılık) arasında bir denge kurmalıyız. Bu dengeyi kurmanın en iyi yolu ise sanat ve fiziksel üretimdir.

Son zamanlarda başladığım dans dersleri bana bunu öğretiyor. Dans ederken hem bir sonraki adımı öğrenmek istiyorum (ilerleme=dopamin) hem de o anki müziğin ve hareketin içinde müthiş bir keyif alıyorum (şu an=serotonin). Yemek yapmak, dikiş dikmek veya uzun yürüyüşler yapmak da benzer bir etki yaratıyor.

Mutluluğu bir av gibi kovalamaktan vazgeçtiğimizde, o zaten bizi şimdiki anın içinde buluyor . Tıpkı Herman Hesse’nin Siddhartha’sında söylediği gibi; hayat bir eylem değil, bir “oluş” sürecidir.

Şimdi derin bir nefes alın. Şu ana gelin. Kendinizi hırpalamadan, çaba ve çabasızlık arasındaki o ince çizgide yürümeye çalışın. İçinize bakın, çünkü uyanış orada başlıyor.

Gündelik hayatınızı güzelleştirecek, öğrenme yolculuğunuzu kolaylaştıracak bilgiler ve modern hayatın problemlerine ilaç olacak bilgelik için İlham Posta’sına abone olmayı unutmayın.

🎧 Bu konudan detaylı bahsettiğim podcast bölümüm👉 Mutluluğun Sırrı : Yapmadan Yapmak

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge