Wat als Atlantis niet alleen een legende was, maar een beschaving die miljoenen jaren geleden werkelijk bestond?
Die vraag liet Tycho Scholten al op zijn twaalfde niet meer los. Het idee groeide uit tot de Pangaea-trilogie, een fantasyreeks waaraan hij meer dan tien jaar werkte. Op Castlefest ontmoeten we een schrijver die inmiddels de volledige trilogie achter zich heeft liggen. Acht jaar nadat hij hier als jonge debutant zijn eerste roman presenteerde, staat hij nu achter dezelfde tafel met een afgerond verhaal.
Het idee ontstond al op de basisschool.
“In groep acht hoorde ik voor het eerst over Pangaea,” vertelt Tycho. “Dat oerkontinent van tweehonderd miljoen jaar geleden fascineerde me meteen.”
Daar kwamen nog andere inspiratiebronnen bij, zoals de Nicolas Flamel-serie van Michael Scott en De kinderen van Húrin van Tolkien. Langzaam begonnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen.
“Ik wilde, net als Tolkien, een eigen wereld bouwen. Een trilogie. Een complete geschiedenis.”
In plaats van een volledig nieuwe wereld te bedenken, gebruikte hij Pangaea als uitgangspunt.
“Het was eigenlijk een blanco canvas waarop ik mijn eigen beschavingen en culturen kon plaatsen.”
In Tycho’s versie van de geschiedenis bestaat Atlantis echt. Niet als een verzonken eiland uit de Griekse mythologie, maar als een machtige stad op het oercontinent.
“Ik zie een stad met drie ringen voor me, witte muren, een citadel in het midden, tempels en pilaren. Een beetje in de sfeer van het oude Griekenland.”
Daar arriveert ook een van zijn hoofdpersonen.
Xugan is de enige overlevende van een aanval op zijn thuisstad. Zijn reis brengt hem naar Atlantis, waar hij hulp hoopt te vinden tegen een naderende invasie. Maar al snel blijkt dat zijn band met de stad veel dieper gaat dan hij zelf beseft.
“Het verhaal is eigenlijk ook een zoektocht naar wie hij werkelijk is en waar hij vandaan komt.”
Tycho begon aan de trilogie toen hij twaalf was. Het eerste boek verscheen rond zijn achttiende. De twee vervolgdelen volgden steeds ongeveer drie jaar later.
In die jaren veranderde niet alleen het verhaal. Hijzelf veranderde ook.
“Toen ik jong was, draaide alles om avontuur en spanning. Later kreeg ik veel meer oog voor karakterontwikkeling.”
Daardoor kregen ook zijn personages steeds meer diepgang.
“Op een gegeven moment dacht ik niet meer alleen: jij doet dit. Maar: daarom doe jij dit.”
Sommige personages verrasten hem zelfs.
“Ik zette ze bewust op een kruispunt. Links of rechts. En toen namen ze een andere afslag dan ik oorspronkelijk had bedacht.”
Achteraf verbaasde hem dat niet. Terwijl hij aan de trilogie werkte, leerde hij zijn personages steeds beter kennen. Daardoor begonnen hun keuzes steeds vanzelfsprekender te voelen.
Vanaf het begin wist Tycho hoe de trilogie ongeveer zou eindigen. Toch veranderde onderweg bijna alles.
“Ik had een grote lijn. Maar eerdere versies van boek twee en drie zagen er heel anders uit.”
In plaats van het eerste boek achteraf te herschrijven, koos hij een andere aanpak: hij bouwde verder op wat er al lag.
“Ik zie het een beetje als lagen metaal die over elkaar worden gevouwen.”
De wereld, de personages en de geschiedenis waren er al. Met ieder nieuw boek legde hij nieuwe verbanden, totdat alle verhaallijnen samenkwamen in de ontknoping.
“Het voelde uiteindelijk alsof het allemaal al in potentie in het eerste boek aanwezig was.”
Toen het derde deel eindelijk verscheen, voelde Tycho vooral opluchting. Na jaren schrijven was de trilogie voltooid. Maar tijdens het schrijven van de laatste scène gebeurde er iets onverwachts.
“Toen besefte ik ineens dat ik afscheid aan het nemen was.”
Dat bleek emotioneler dan hij had verwacht.
“Ik dacht eerst: nu ben ik ervan af. Maar later merkte ik dat die wereld toch nog steeds een beetje bij me blijft.”
Voorlopig keert hij er niet naar terug. Zijn aandacht gaat nu uit naar poëzie, essays en theaterteksten. Er ligt al een idee voor een nieuw groot verhaal, maar dat wil hij rustig laten groeien.
“Ik wil het de tijd geven om te ontstaan voordat ik me weer aan zo’n groot project verbind.”
Terugkijkend vraagt Tycho zich weleens af of hij niet té jong debuteerde.
“Je groeit als schrijver zo enorm. Dan zie je ook de kinderziektes van je eerste boek.”
Toch overheerst de dankbaarheid. Juist doordat hij al jong begon, kon hij groeien terwijl hij aan dezelfde trilogie bleef werken. De boeken groeiden met hem mee.
Pangaea was voor Tycho ooit een blanco canvas waarop alles nog mogelijk was. Inmiddels heeft hij het continent gevuld met steden, mythen, helden en een geschiedenis die tientallen miljoenen jaren omspant.
De trilogie is voltooid, maar de wereld leeft voort. Je hoeft alleen het eerste boek open te slaan om er binnen te stappen.
Links:
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.