Het is misschien wel de meest gestelde vraag aan de balie van de apotheek.
We begrijpen die vraag heel goed. Want als patiënt zie je een recept, een wachtrij en uiteindelijk een doosje medicijnen.
Wat je niet ziet, is alles wat zich daartussen afspeelt. De controles, telefoontjes en het overleg. De twijfel wanneer iets niet helemaal klopt. De zoektocht naar een alternatief wanneer een medicijn niet leverbaar is. Het extra paar ogen dat nog één keer meekijkt voordat een medicijn wordt meegegeven.
Tijdens een van mijn lezingen vertelde ik over een moment waarop ik zelf patiënt was. Ik zat in de ziekenhuisapotheek te wachten op nieuwe medicatie. Terwijl ik daar zat, keek ik om me heen. Er werd gewerkt, overlegd, gebeld, gelachen en een stagiaire werd begeleid. Er gebeurde van alles.
Wat mij opviel was dat ik helemaal niet bezig was met de wachttijd.
Mijn gedachten gingen ergens anders naartoe.
Zien ze wat ik al gebruik? Past dit samen? Wordt dit doorgegeven aan mijn eigen apotheek? Kijken ze goed naar mijn dossier?
Dat zijn vragen die ik mezelf stelde omdat ik weet wat er achter de schermen gebeurt.
Maar veel patiënten weten dat niet. Zij zien vooral dat het lang duurt. En dat is niemand kwalijk te nemen. Want hoe kun je begrijpen wat je niet ziet?
Juist daar zit voor mij de reden waarom ik ooit onze verhalen op schreef. Niet omdat ik een boek wilde schrijven, maar omdat ik wilde laten zien hoeveel zorg, aandacht, verantwoordelijkheid en menselijkheid er schuilgaat achter een gesprek aan de balie.
Meer dan 7.000 lezers, voornamelijk collega’s, hebben inmiddels een kijkje gekregen in die wereld in de afgelopen 5 jaar. Een wereld waarin dagelijks fouten worden voorkomen voordat een patiënt ze ooit merkt. Waar recepten worden aangepast, doseringen worden gecontroleerd en zorgverleners soms net dat ene telefoontje plegen waardoor iets niet misgaat.
“Ik had geen idee dat er zoveel gecontroleerd werd.”
“Nu begrijp ik waarom het soms langer duurt.”
“Ik kijk anders naar de apotheek.”
Dat raakt mij iedere keer weer. Niet omdat mensen eindelijk begrijpen hoe hard er gewerkt wordt, maar omdat er iets veel belangrijkers gebeurt. Er ontstaat begrip. En begrip is de basis van vertrouwen.
Juist nu vind ik dat belangrijker dan ooit. We leven in een tijd waarin desinformatie over medicijnen en zorg zich razendsnel verspreidt. Tegelijkertijd merk ik hoeveel behoefte er is aan eerlijke verhalen. Verhalen die uitleg geven. Verhalen die verbinden. Verhalen die laten zien dat zorg niet draait om doosjes medicijnen, maar om mensen.
Vijf jaar lang droeg ik deze verhalen met mij mee. Verhalen die begonnen aan de balie van de apotheek, maar uiteindelijk gingen over iets veel groters: vertrouwen, menselijkheid en de zorg die plaatsvindt wanneer niemand kijkt.
Nu is het tijd om ze verder te brengen.
Niet alleen naar collega’s in de zorg, maar juist naar patiënten. Naar de mensen voor wie al die controles, telefoontjes, afwegingen en extra checks worden gedaan. Want hoe meer we begrijpen van elkaars wereld, hoe meer ruimte er ontstaat voor vertrouwen.
En precies daarom mogen deze verhalen niet verdwijnen.
Daarom ben ik gestart met een professioneel uitgeeftraject. Omdat ik geloof dat deze verhalen een groter podium verdienen. Omdat ik geloof dat iedere patiënt recht heeft op een kijkje achter de schermen van een vorm van zorg waar miljoenen mensen dagelijks op vertrouwen.
Met jouw bijdrage help je mee om dit traject mogelijk te maken en samen te actie te ondernemen om deze verhalen voort te laten bestaan, onder de aandacht te brengen van een groter publiek. Want ze wachten niet op een doosje medicijnen. Ze wachten op controle, zekerheid en bescherming en begeleiding bij gebruik van het juiste medicijn.
Als jij gelooft dat meer begrip leidt tot meer vertrouwen, dan nodig ik je uit om deze missie te steunen. Samen kunnen we ervoor zorgen dat deze verhalen niet verdwijnen.
Liefs,
Ellen
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.