Ik ben meer dan een buik aan het zijn

Trigger warning: Lieve lezers, De Weekstart gaat deze week over eten en lichaamsgewicht. Als dat gevoelige onderwerpen voor je zijn, sla deze editie dan over of lees ‘m op een moment dat het je past.

Lieve masseur,

Natuurlijk bedoelde je het niet zo. Niemand bedoelt het ooit zo. De tante die in je buik knijpt en zegt dat je niet zoveel moet eten, bedoelde het niet zo. Waarschijnlijk vond ze het een leuke grap, of ze had geen empathie en dat was niet haar schuld, dat was gewoon hoe ze was. Toch doet het ook pijn als iemand je per ongeluk knijpt. En zo was het pijnlijk, toen jij vroeg of ik zwanger was, terwijl er niks in mijn buik huist.

Ik zag ook dat je het niet zo bedoelde want je struikelde meteen in “sorry’s” en “het spijt me’s” toen je zag dat je je vergist had. Je was zo in de war dat je niet eens kon zeggen hoe ik op het massagebed moest gaan liggen (en me vroeg of ik in de overgang was, ik denk het niet schat) en dus absorbeerde ik jouw ongemak en zei ik: “Het geeft niet, dit kan gebeuren.” “Ach, er kunnen altijd wel wat kilo’s af”, zei je. Met mijn hoofd in het kussen, terwijl je me met harde hand masseerde, dacht ik daarover na.

Ik ben een kind van halve taartjes. Lieve masseur, jij ook, denk ik, want iemand wijzen op diens lichaamsgewicht zegt iets over jezelf. Voor de lezer: kinderen die opgroeien op halve taartjes, zullen altijd verlangen naar het hele taartje.

We zijn de kinderen die “aanleg” hadden, zo noemen mensen het als er een kans is dat je dik wordt, bijvoorbeeld omdat je een bolle baby was, omdat je van eten houdt, of omdat je moeder dik was en die van haar angst de jouwe maakt.

Kinderen met “aanleg” zijn kinderen die één snoepje kregen (wat prima was, maar het was óók raar want al je vriendjes kregen er twee terwijl je ernaast stond), die van hun ouders niet op gymkamp mochten (“met jouw lichaamsbouw word je vast gepest”) en waarover anderen zeiden “je bent stevig gebouwd”. Lieve masseur, het is toch raar, hoe mensen denken dat ze alles tegen je kunnen zeggen als je groot bent. Alsof je in je verlengde botten en portie buikvet alle onaardigheid van de wereld kunt huisvesten.

Lieve masseur, jij zult net als ik naar jeugdfoto’s hebben gekeken jaren nadat je omgeving ze had genomen (of niet, misschien durfde je niet, maar je lijkt me niet laf, als je laf was had je niet gevraagd wat je me vroeg) en constateren dat je een lang benig kind was dat nooit had hoeven bidden of God haar alsjeblieft tien kilo af kon laten vallen. Je had prima een heel taartje kunnen eten, als je dat had gedaan, had je later niet stiekem zakken chips gegeten en weer uitgebraakt. Sowieso: kinderen zouden niet moeten bidden of ze alsjeblieft wakker mogen worden met een platte buik. Maar je deed het wel, dat bidden, want iedereen had het altijd over je buik.

Die buik trouwens, misschien verloor je ‘m even toen je je kindertijd ontgroeide, dat deed ik wel, met roken en weinig eten en zwaar lichamelijk werk en toch zagen jij en ik ‘m zelf altijd. Je zoog ook alles wat er niet was zo ver mogelijk naar binnen en toen je voor het eerst met iemand sliep, op het krakende bed in de kamer die je onderhuurde, deed je het licht uit en bad je dat hij niet van walging van je af zou draaien. Met donker moest je genoegen nemen, in licht was je te walgelijk vond je zelf, jaren later tel je op foto’s de ribben onder je huid. Het akeligste aan dun zijn als je “aanleg” hebt, wat dat dan ook is, is dat je van binnen altijd dik blijft, hoe doorschijnend je ook wordt. Lieve masseur, er is niks mis met dik zijn. Alle lichaamsvormen zijn prachtig, maar wie is verteld dat ‘ie “aanleg” heeft, zal altijd bang zijn dat de wereld ontploft als de kilo’s eraan komen.

Maar dat hoef ik je niet uit te leggen, dat wist je, vertrouwde je me toe. Want wat jij mij gaf, de vraag of ik soms zwanger was, die had jij ook ooit gehad, zei je. Je schaamde je. Het was een onhandig moment, dat zag ik ook, ik wilde niet flauw doen en je kromp ervan ineen dat je het had gezegd, en ik wilde graag dat het oké was, maar dat was het natuurlijk niet, want op een dag waarop ik kilometer na kilometer aflegde in mijn zadel en de 96 kilometer aantikte, reduceerde je me tot één ding: mijn buik.

Terwijl ik naar de grond keek vanuit het gat in de massagetafel bedacht ik me dat ik al heel lang geen buik meer was geweest. Ik zoog ‘m al tijden niet meer naar binnen en zelfs eten in het openbaar ging zonder probleem. Ik dacht zelfs dat ik de code had gekraakt, niemand vroeg ernaar, misschien was ik zo ook oké. En lieve masseur, niet walgen nu, maar het voelde fijn, mijn buik. Mijn buik voelt fijn, die zachte huid om twee handen in te drukken, die ronde heuvel tussen mijn bovenbenen en ribben. Elke avond val ik met mijn handen erop in slaap. Mijn lief legt zijn hoofd erop, het is de favoriete zitplek van onze kat. Het is de buik wiens spieren me in het zadel houden, die ik voel branden in de reformer, waar bevliegingen in zinken en vrolijk borrelende geluidjes uit ontsnappen. Een buik die aangenaam vol voelt na een taartje. Misschien, heel misschien kon er zelfs iets in groeien. Die buik, die voor jou zo dik was dat je aan me moest vragen of ik zwanger was, leek genoeg moois in zich te hebben om te bestaan. Lieve masseur, ook nu ik dik ben, is de wereld niet ontploft. Ik herhaal het ook nog maar eens voor mezelf: ik ben dik, de wereld is er nog steeds.

Ik woog mijn opties op het massagebed, dat mag je best weten, lieve masseur. Ik kon nog vaker sporten, vier keer per week was niet genoeg, nooit meer snoepen, niet naar de kroeg. Ik kon rennen en springen en met anderen haten op mijn lijf. Ik kon een vrouw worden die tegen snoepende collega’s zegt: “Oh nee, dat kan ik niet hebben, de kilo’s vliegen er dan aan”, en zo lang doorgaan over afvallen, dat iedereen om haar heen z’n eetlust is verloren. Ik kon weer in het gareel komen, en dan de controle vasthouden, vasthouden. God wat wilde ik je graag zeggen dat ik dat kon zodat jij het ook kon en we daarmee alle oude pijn op konden lossen: want dan waren we weer dun. Maar dun zijn lost de oude pijn niet op, lieve masseur, ook als je met je knie bij je neus kunt, kleeft het leven nog steeds. Bovendien, die Indian Rose spijkerbroeken waar je als puber van droomde, die zakken alleen maar van je reet. Je wilt de droom, niet de realiteit.

En dus deed ik jou geen loze beloftes over kilo’s die ik wilde verliezen, want ik was niet van plan om ze te verliezen. Ik zei: “Ik ben eigenlijk best tevreden met mijn lijf.”

Wat had ik het je graag gegeven, de illusie dat met minder kilo’s alles overgaat. Maar zo werkt het dus niet. Misschien verlies ik ze ooit, wie weet. Misschien word ik nog veel groter. Wat maakt het uit?

Voor nu ben ik meer dan een buik aan het zijn.

Liefs,
Charlotte (en vooruit, van haar buik)

• Fietstip: Vanaf Vrouwenpolder richting Yerseke kun je een prachtige route langs het water fietsen. Dikke, dikke tip. Ik kan Zeeland overigens niet genoeg aanraden voor fietsers, zelfs na de 182 kilometer van dit weekend heb ik er nog geen genoeg van.

• Leestip: Ik lees Honderd jaar eenzaamheid omdat ik een pretentieuze bitch ben. Grapje, ik lees het vooral omdat ik er een paar jaar eerder in begon en niet doorheen kwam. Ik had zin in een werkboek (zo noem ik boeken waarbij het me moeite kost om ze uit te lezen) en zo sloeg ik het vorige week open. Tot dusver (ik ben op pagina 127) zit ik er lekker in, het bevalt me beter dan een paar jaar geleden. Ik weet nog niet of ik dit boek aanraad (lol: kijk mij beslissen of een boek dat de Nobelprijs won “een aanrader” is), maar wat ik wel aanraad is af en toe een "werkboek uitkiezen, dat is een boek waarvoor je je best moet doen om het uit te lezen. Ik vind (sorry!) dat je jezelf best mag uitdagen als lezer.

• Luistertip: Ik zit bijzonder diep in het nieuwe album van Olivia Rodrigo. Mijn favorieten zijn maggots for brains, u + me = <3 en expectations.

• Kijktip: Ik keek afgelopen weekend achter elkaar Vladimir af en ik VIND er dingen van die ik niet kan zeggen als je het niet hebt gezien. Aan het begin denk je misschien “mwa”, dacht ik ook, maar het wordt beter.

• Leestip 2: Een prachtig interview met Adelheid Roosen in Volkskrant Magazine van vorige week: “Uiteindelijk is het leven een oefening in verlies”

• Eettip: Ik heb echt een belabberde kookweek, het is woensdag en ik ga voor het eerst deze week iets voor mezelf maken (geen zorgen, ik ben niet non-stop uit eten geweest) dus wat vul ik hier in deze week? Ik denk het recept dat ik op zaterdag eigenlijk had moeten maken, namelijk de Bhaji Burger van Jamie Oliver. Tip: zorg voor een stevig broodje want de substantie van de burger is niet super stevig.

• Kijktip: Ik keek dit weekend naar Past Lives, en wat bleek: nog steeds prachtig. Een TIP voor mensen die ‘m nog niet hebben gezien, een prachtig onconventioneel liefdesverhaal. Het zal jullie geruststellen te weten dat ik nu niet halverwege de film al begon te janken (zoals ik deed toen ik ‘m voor het eerst zag) maar keurig tijdens de laatste 10 minuten. Zo mooi dat het pijn doet, wat een film.

Ja, ik vond dit een mooi artikel. Het korte verhaal waar Peter Zantingh over schrijft heb ik op mijn leeslijst gezet (dat doe ik vaak met boeken waar hij over schrijft en hij zit er zelden naast, Camping van Maartje Wortel vind ik één van de leukste boeken die ik dit jaar las).

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.