Fantaseren over Stoffer

Sinds de campagne “Dus abortus?” beheersen Stoffer en zijn achterban mijn diepste zielenroerselen. Op straat, achter de tekentafel, in bed of onder de douche: mijn gedachten zijn bij de mannen van de SGP. Ook mijn vriendinnen hebben er last van en dus bundelen we onze krachten. Smalend bedenken we talkshow discussies waarin we uitbranders geven aan de christelijke heren. Die vervolgens, met stomheid geslagen, op hun schreden terugkeren.

Deze dromen zullen niet uitkomen. Mijn vriendinnen en ik zijn geen tafelgasten en Pro-dwang is veel te glibberig voor een redelijke uitwisseling van perspectieven. Verbale vernietiging ten spijt, de SGP veert terug met nieuwe slogans en geestdodende interviews, waarin het woord “leven” wordt geknipt en geplakt zodat niemand meer begrijpt wat het betekent en wie er zeggenschap over heeft.

Pro-keus - mijn vriendinnen en ik incluis - is grotendeels veroordeeld tot prediken voor eigen parochie uit een steeds maar groeiende bibliotheek van gewiekste argumenten en treffende anekdotes. We toetsen onze strategieën aan elkaars gedachtenspinsels en dat is maar goed ook: een slimme meid is op haar tegenstander voorbereid.

Desalniettemin vraag ik me af of de rationele weg de meest effectieve is. Ik weet - we leven in vrijheid van meningsuiting. Maar is het de SGP man nou wel echt te doen om zijn overtuigingen? Is het daadwerkelijk een principe-kwestie over het woord van de Heer, die zijn ideeën over geboortebeperking drijft?

Een paar jaar geleden zat ik met een groepje filosofie- en theologie studenten bij onze gedeelde studievereniging (op zichzelf een interessant sociaal experiment) toen een predikant in spé over abortus begon. Ik spoel even door: hij was fel tegen en pleitte voor een compleet verbod. “Jullie gaan me niet op andere ideeën brengen”. De toch al schaarse meiden in de kamer vielen stil en wisselden veelbelovende blikken uit: tijd om het gesprek ergens anders voort te zetten.

Toen deed ik in een opwelling iets wat nog niet hoort en zeker door universiteitsregels verboden is. Ik stuurde hem weg. “Zolang je anti-abortus bent, ben je hier niet welkom.” Met grote ogen keek hij om zich heen, maar vond geen bijval. Hij pakte zijn rugtas en verdween. Niemand zei er nog wat over en ik spendeerde de rest van de avond piekerend over of ik dit nou wel of niet had moeten doen. Maar de meiden konden vrolijk verder kletsen en dat was het zeker waard.

Weken later - ik was het voorval allang vergeten - schuifelde de predikant in spé verlegen de studievereniging binnen. Met gebogen hoofd en uitgestoken hand kwam hij me tegemoet. Hij had zijn standpunt nog eens goed overwogen, was van gedachten veranderd en zei dat het hem speet. Ik kan niet zeggen dat dit geen bevredigend moment was. Hij was nog jaren bij de vereniging en ik heb hem nooit meer over geboortebeperking gehoord.

We vinden vaak wat de mensen om ons heen vinden en we vinden dingen om in hun nabijheid te kunnen blijven. De stalen zenuwen die je nodig hebt om een écht andere zienswijze te hebben, zijn slechts aan enkelen besteed. Mijn hypothese: als je SGP mannen minimaal 3 jaar in een intolerante omgeving plaatst, houden anti-abortus idealen slechts bij 10% stand. Wie weet kunnen we hier samen onderzoek naar doen.

Over het recht op abortus mogen, naar mijn mening, nog teveel meningen bestaan. Nogmaals, ik weet - we leven in vrijheid van meningsuiting. Toch wijst de geschiedenis uit dat de bandbreedte van deze vrijheid flexibel en aan verandering onderhevig is. Waar we onze mening over mogen uiten, wordt niet bepaald door natuurwetten. De historische voorbeelden zijn talloos. Je kan er vast zelf een bedenken.

Ik hoop dat Nederland binnenkort klaar is om anti-abortus werkelijk onacceptabel te maken. Daarmee doel ik niet op de zeer persoonlijke keus om abortus niet in overweging te nemen, maar op de kortweg idiote overtuiging dat dit voor niemand een keus mag zijn. Met argumenten gaan we het denk ik niet redden. Hier is breed gedragen sociale afkeuring voor nodig. En voor wie nu denkt “jeetje wat heftig, dat kan niet, dat mag niet”: haal die historische veranderingen nog eens terug. Voor sommige ideeën is geen plek in een veilige en menselijke samenleving.

Zo bekeken weet ik wat niet deugt aan mijn dromen over Stoffer en zijn achterban; waarom ze niet zullen uitkomen. Het zit ‘m in de setting: de talkshow. Mijn vriendinnen en ik, we moeten niet fantaseren over verbale uitbranders, maar over een wereld waarin discussie over abortus not done is en SGP mannen geen plek aan tafel krijgen.

Wat is er nodig om deze door intolerantie tolerante omgeving te bewerkstelligen en mijn hypothese van 10% te testen? Allereerst: genoeg stemmen voor een politieke vertegenwoordiging die uitgesproken en all the way pro-keus is. Ten tweede: een overweldigende groep tegendemonstranten bij de Pro-Dwang mars op 15 november in Den-Haag. Zie ik jullie daar?