Ik leef zonder plan. Vanuit vertrouwen. En inmiddels met een haast niet te vatten gevoel van continue diep gewortelde vreugde. Lees hier mijn verwonderingen, ervaringen en zoektochten. Let wel: Op eigen ook-doe-risico!
Sterker nog: ik ervaar inmiddels, dat er in die stilte van een witje helemaal geen shit is. Als je open staat komt altijd naar boven wat er aan de beurt is. En dat kan ook het temmen van een rat zijn.
Of zoals bij Harry Potter in dat boek waarin Hermelijn de time turner heeft en ze een paar uur terug in de tijd gaan, waardoor Harry ziet hoe hij zelf een toverspreuk gebruikt die hij eigenlijk nog niet beheerst, waardoor hij al weet dat hij hem beheerst voor hij hem voor het eerst gebruikt en hem dus gewoon direct beheerst gebruikt. Als je me nog kunt volgen (c:
Vooraf: ik ken het werk van C.G. Jung maar heel oppervlakkig en vat Singer hier vrij globaal samen. Vergeef me dus graag als ik er soms naast zit of iets te versimpeld neerzet. En corrigeer me als je dat zinvol schijnt.
Jij (ongelovig fronsend): Maar waarom niet? Dan krijg je toch precies wat je wilde? Ik: Neeee! Want dan ben ik nog steeds te dik! Jij: …
Stel je bent gelukkig zonder enige voorwaarde. En niet eventjes, maar altijd. Diep van binnen voel je een oneindige vreugde. Altijd vredig en altijd toegankelijk, ook al stormen er aan de oppervlakte soms andere emoties. Wat doe je dan met je leven?
Ook dit inzicht hoef je trouwens niet dramatisch te lezen. Het gaat niet om levenseinde, maar om strevenseinde.
Als je een hint hebt hoe ik daar kan komen, lees ik die graag (c: (andere reacties, reflecties en eigen resonerende mijmeringen zijn uiteraard ook meer dan welkom).
Ik heb door waarom er zoveel geweld is in de wereld. Dat komt door de naastenliefde. Preciezer: door wat er daarover in de 10 geboden staat. Dat we de ander even lief moeten hebben als onszelf. Daar houden we ons namelijk massaal aan. Helaas.
Wat je hier leest is voor mij best kwetsbaar en rauw. Omdat het gewoon linea recta uit mijn dagboek komt - vergeef dus graag de wat hobbelige stijl. Ik deel het, omdat ik hoop dat je er wat aan hebt en ook omdat ik hoop dat er mensen zijn die ermee resoneren en hun ervaringen met mij willen delen. Dus hier goes: Ik krijg dat schrijven op water-gebeuren steeds meer door. iig zolang ik alleen ben.
Je hoofd zit voortdurend vol ideeën. Elke duizendpoot om je heen hou jij met gemak bij. Niets doen voelt bijna als een straf - je tijd is tenslotte o zo kostbaar.
Ik hou van synergie. Hoe gaaf dus dat ik alles wat ik continu als sparringpartner voor leidinggevenden, teams en organisaties preek ook in mijn eigen leven in kan zetten. En dat het nog werkt ook (c: Zoals gebruikelijk in de hoop dat het ook jou leven lichter gaat maken, hier 10+1 van mijn ingesleten zelfreguleringsvragen:
Heel eerlijk? Nu ik later groot ben, weet ik nog steeds maar vrij globaal wat ik met mijn leven wil. En bovendien is er ook altijd dat stemmetje dat me uitlegt dat ook dit weer tijdelijk is. Zoals alles wat ik in de loop der decennia in de wereld heb gezet. Ms zit de roeping bij mij juist in de afwisseling. Zonder afwisseling wordt ik namelijk nogal gek.
De vraag “hoe krijg ik wat ik wil?” heeft me jarenlang beziggehouden.
Ik: Wat ik super fascinerend vind: ik heb vandaag alle ruimte om te doen en te laten wat ik wil. En toch....
Deze post is onderdeel van mijn midwinterbrieven, maar omdat ik zo van dit ritueel houd, wou ik het met iedereen delen.
Ik struikelde onlangs over deze afbeelding.
Ja dus (c: here's why.
Over dromen, tekens en het weven van het nieuwe jaar
... afronden, oude rituelen en een vergeten overgangstijd
Ik heb dus een hekel aan verplichtingen.
