Logboek 2010/2 (Fethiye>Israël)

De verovering van Jeruzalem door de kruisvaarders op 15 juli 1099. 1) De Heilige Graf Kerk. 2) De Rotskoepel. 3) Stadsmuren. Emil Signol, Museum van het kasteel Versailles

(2e voortzetting van het verslag van 28-10-2010)

Na de Koptische kerk komen we via nauwe gangen en kleine, donkere orthodoxe kapellen op het plein voor de Kerk van het Heilige Graf. Hier is de religieuze kermis van Jeruzalem, dit keer vooral van katholiek-christelijke snit, op een hoogtepunt. "Allemaal poppenkast", zei wijlen mijn nuchtere, sceptische moeder vroeger altijd. Dan had ze het over "de roomsen" Ik heb het dus van geen vreemde.

Bij het binnentreden van de kerk stuiten we meteen op een indringend, volkomen Middeleeuws aandoend tafereel. Mensen verdringen elkaar om knielend en buigend een rechthoekige stenen tafel van roodbruin glimmend marmer aan te raken en te kussen. Sommigen leggen er bijbeltjes of briefjes op, die zonder twijfel smeekbeden bevatten. Anderen gaan er bijna in hun geheel op liggen. Een man haalt zijn invalide zoon over om vanuit zijn rolstoel de steen aan te raken. Het is de Steen der Zalving, waarop Josef van Arimathea het lichaam van Jezus zalfde voor de graflegging (2 foto´s hier). De tweede foto is niet erg scherp uitgevallen, maar toont voldoende van dit verbluffende gebeuren. Opnieuw vraag je je af wat er op deze plaats nu allemaal wel en niet gebeurde. Het verhaal van de marmeren tafel der zalving ontstond pas in de tijd van de kruisridders en de huidige steen werd eerst in 1810 bij de herbouw aangebracht nadat een uitslaande brand de kerk twee jaar eerder voor een groot deel verwoest had.

Aan de rechterzijde leidt een trap naar een hogere verdieping waar mensen in een lange rij staan voor een rijk versierde kapel in een nis. Het blinkt er van de gouden versieringen waarin brandende kaarsen zich weerspiegelen. In het midden is weer een tafel of altaar. Om de beurt knielen de wachtenden ervoor en buigen naar binnen om een stuk rots te kussen. Dit is de rots van Golgotha, de Calvarieberg, in de Bijbel schedelplaats genoemd, de plaats waar Jezus gekruisigd werd. In de rots onder het altaar is een gat, waarin het kruis gestaan zou hebben. De knielende gelovigen proberen die plek te kussen (foto hier) Er zit een glasplaat voor. Een orthodoxe priester let op of ze wel opschieten. Je begrijpt misschien dat we geen zin hebben om ervoor een uur in de rij te staan, maar op Wikipedia vond ik er een foto van (hieronder rechts).

Op de verdieping zitten we het allemaal een tijd verwonderd te bekijken. Dan lopen we rond een kwart van de gang rond het Catholicum af en dalen langs een aantal trappen naar een dieper gelegen gedeelte, uitgehakt in de rotsbodem onder de stad. Het wordt steeds stiller. In een uithoek ligt een eenzame grafsteen. Er is niemand en er is geen aanwijzing van wie dit graf is. Misschien is dit het nieuwe graf van de eerdergenoemde, Jozef van Arimathea, de man die zijn eigen graf aan Jezus gaf. We lopen terug de trappen op en komen dan weer in een erg drukke menigte. Dit is de Rotunda waar Jezus´graf is (de Aedicule) Een imposante koepel overwelft de ruimte (foto hier) De rij wachtenden is hier nóg veel langer. Wel maak ik een foto van de rijkversierde ingang van de Aedicule (foto hier) Om ons heen horen we geroezemoes in alle talen van de wereld.

Na de Heilige Graf Kerk zijn we moe en hongerig. In een straatje bij de Muristan souq eten we falafel. We zoeken de auto op in de parkeergarage bij de Jaffa Poort en doen er een uur over om door de files heen de stad uit te komen. Natuurlijk beseffen we slechts een klein deel van het oude Jeruzalem te hebben gezien. Je zou aan een week niet eens genoeg hebben. Maar we komen nog wel terug. ´s Avonds eten we verse vis in het restaurant in de marina. Terug naar boven